ΕΛΕΝΗ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΗΡΩΙΣ ΤΗΣ ΒΥΤΙΝΗΣ

Προτομή της Ελένης Λιαροπούλου στη Βυτίνα, μπροστά από τήν οικογενειακή οικία, η οποία δυστυχώς αλλοιώθηκε βάναυσα κατά την αναστήλωσή της

«Ενταύθα δε οι Τούρκοι κατά την θέσιν Τρογωνήν, όπου είναι οι βράχοι, εσκότωσαν τον Πέτρον Λιάρον πρόκριτον της Βυτίνης, την δε νύμφην του Ανδρίκαιναν, της οποίας ο άνδρας ακόμη ζη και ονομάζεται Ανδρίκος Λιάρος, θέλουσαν να φύγη και να σωθή με το παιδί της, το οποίον ήτο έως είκοσι μηνών, και το είχεν εις την νάκαν, την κατεδίωκαν, και επειδή είδεν, ότι θα πέση αιχμάλωτος, το μεν παιδί της αφήκεν εις το χείλος του βράχου, αυτή δε έτρεχεν να πέση κατά των βράχων ότε ο πλησιέστερος Τούρκος εννοήσας, ότι θα γκρεμισθή εφώναξε και εχειρονόμει δια να την εμποδίση, αλλ’ αυτή δεν άκουσεν, αλλ’ εγύρισε, τον είδε, και αφού πρώτον τον εμούντσωσεν, έπειτα ώρμησε καί εγκρεμίσθη κατά τον βράχον, τον λεγόμενον Κότρωνον. Ο δε βράχος αυτός είναι υψηλός και απότομος, αλλ’ έχει και ογράδας, και εκεί μέσα εις αυτάς ήσαν δένδρα αυτοφυή και θάμνοι μεγάλοι εξέχοντες, εκ των οποίων επιάσθησαν τα ενδύματά της, και ούτως έμεινεν εκεί κρεμασμένη και απέθανε. Μετά δε ταύτα οι Γρανιτσιώται επήγαν εκεί, και έρριψαν άνωθεν πέτρες εις τους θάμνους δια να πέση το πτώμα, αλλά τίποτε δεν κατόρθωσαν. Έπειτα δε έδεσαν τον Αντώνιον Τσίταν, και τον κατέβασαν δια σχοινίου, όστις πλησιάσας, επήρε τα χρήματα της νεκράς, τα οποία ήσαν πολλά, κατόπιν εξεκρέμασε το πτώμα της, και αφού έπεσε κάτω, το έθαψαν. Το δε παιδί της το επήρεν ένας Τούρκος· επειδή δε ήτο εύμορφον, και με καλά ρούχα ενδυμένον, το έφερεν εις τον Πασάν δια να το ίδη, διότι ο Ιμβραήμ είχε δώσει διαταγάς εις τους στρατιώτας, όποιον Έλληνα αιχμαλωτίσουν καλοενδυμένον και σημαντικόν να μην τον σκοτώνουν, αλλά να τον παρουσιάζουν προς αυτόν, επίσης δε και τους ιερείς και τους άλλους κληρικούς, τους οποίους αφού τους εξέταζε, τους εφύλαττε. Τότε δε οι Τούρκοι είχαν πιάσει και την Σπύραιναν, χήραν και συνυφάδαν της γκρεμισθείσης, πρώτην δε θείαν του παιδίου, ήτις κατήγετο από την Σμύρνην, εγνώριζε την τουρκικήν γλώσσαν και ήτο γυναίκα τολμηρά και ενδυμένη με χρυσά φορέματα. Αύτη εζήτησε να ίδη τον Πασάν και οι υπασπισταί του την ωδήγησαν προς αυτόν. Άμα δε εισήλθεν, ηύρεν αυτόν καθήμενον κρατούντα εις τα χέρια του το παιδίον, και επειδή το παιδίον έκλαιε, του έδιδε γλυκόν με το ιδικόν του χουλιαράκι, δια να παύση να κλαίη. Τότε η Σπύραινα παρεκάλεσε τον Ιμβραήμ να τη χαρίση το παιδάκι λέγουσα ότι είναι ανήψι της, ότι η μητέρα του εγκρεμίσθη και απέθανε, και ο μπουγιούκ μπαμπά ο παππούς του εσκοτώθη, και ότι είναι κρίμα να χαθή· να της το χαρίση δια να το αναθρέψη αυτή. Ο Πασάς αμέσως διέταξε και του έφεραν μίαν γραίαν αιχμάλωτον, και αυτή έτυχεν να είναι η Χρόναινα από το χωρίον Γρανίτσα, και έδωσεν εις αυτήν το παιδί, όπως ήτο. Ταύτη δε κατά διαταγήν του Πασά εσυντρόφευσαν τέσσερεις Τούρκοι, και την ωδήγησαν μακράν του στρατοπέδου. Και αφού έφθασαν εκεί όπου ήσαν Έλληνες, αφήκαν την γραίαν με το παιδί και ανεχώρησαν. Το δε παιδίον αυτό ωνομάζετο Δημήτριος και ζη μέχρι της σήμερον. Την δε θείαν του Σπύραιναν επειδή εγνώριζε την τουρκικήν γλώσσαν καλώς, ο Ίμπραήμ την εκράτησε πλησίον του και την μετεχειρίζετο ως διερμηνέα επί κάμποσον χρόνον. Και ύστερα την απέλυσε και ούτω ελευθερώθη.»

Φωτάκου Χρυσανθοπούλου
«Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821»

Ο ΑΛΦΕΙΟΣ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΡΙΑΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2007: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Οι λόφοι της αριστερής όχθης του Αλφειού, στο ύψος της Μουριάς, απέναντι από το χώρο όπου διεξάγεται το River Festival, όπως ήταν πέρσι κατά τη διάρκειά του, αρχές Αυγούστου, και μετά το ολοκαύτωμα, στις αρχές του Σεπτεμβρίου. Εδώ ήταν καλά, καθώς η καταστροφή δεν ήταν ολοκληρωτική όπως αλλού...

ΤΟ ΠΡΩΤΟ RIVER ECOFESTIVAL ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝ ΟΙ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ

.
Από 6 ώς 10 Αυγούστου
Το πρώτο River Ecofestival φιλοξενούν οι όχθες του Αλφειού στην Αρχαία Ολυμπία
.

.
Αθήνα
Ένα διαφορετικό φεστιβάλ, το River Ecofestival, με συναυλίες, αλλά και συζητήσεις αφιερωμένες στη διάσωση, την προστασία και την οικοανάπτυξη της λεκάνης του Αλφειού, διοργανώνει από τις 6 έως τις 10 Αυγούστου η οργάνωση «Αλφειός-δράσεις οικολογίας και πολιτισμού».
Οι εκδηλώσεις θα γίνουν, στις όχθες του ποταμού Αλφειού στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μουριά του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, 2 χιλιόμετρα περίπου από τον αρχαιολογικό χώρο και το αρχαίο στάδιο.
Οι κεντρικοί άξονες των συζητήσεων είναι:
-Φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον. Μετά την καταστροφή, τι ;

-Οικοσύστημα ΑΛΦΕΙΟΥ. Προστασία και διαχείριση

-Αποκατάσταση - Πολιτιστική ανάδειξη – Οικοτουριστική Ανάπτυξη

-Εθελοντισμός και τοπική κοινωνία
Επιπλέον, έχουν προγραμματιστεί συναυλίες γνωστών καλλιτεχνών.
.

.
Το πρόγραμμα των συναυλιών έχει ως εξής:
- Τετάρτη 6 Αυγούστου, συναυλία των Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Σάκη Μπουλά, Χρήστου Θηβαίου και Γιάννη Ζουγανέλη.

- Πέμπτη 7 Αυγούστου, συναυλία των Μπλε.

- Παρασκευή 8 Αυγούστου, συναυλία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη.

- Σάββατο 9 Αυγούστου, συναυλία με τους ΟΝΑΡ και «Υπόγεια Ρεύματα».

- Κυριακή 10 Αυγούστου, συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα.
Παράλληλα, τις ημέρες του φεστιβάλ, επιλεγμένα μικρά μουσικά σχήματα, κυρίως νέων και μαθητών, γκρουπάκια και DJ θα ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ.
Τις εκδηλώσεις στηρίζουν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηλείας και οι παρόχθιοι δήμοι του Αλφειού ποταμού.
Πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.myspace.com/alfeiosfestival
Newsroom ΔΟΛ

"ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΚΥΣΙ" ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΤΟΧΙΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΗΛΕΙΑΣ

Η Άνω Μονή Χρυσοπηγής Δίβρης

Βράζει εδώ και μία περίπου εβδομάδα η Ηλεία, αλλά και το Διαδίκτυο, μετά την ανακοίνωση της προθέσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος να δημιουργήσει φυλακή κληρικών στην Άνω Μονή Χρυσοπηγής Δίβρης. Η Εκκλησία μας, ή έστω μερίδα της, που δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία σε άλλες περιπτώσεις κληρικών (οι οποίοι βεβαίως δεν κατείχαν το βαθμό του επισκόπου), κόπτεται τώρα να εξασφαλίσει διαμονή εκτός Κορυδαλλού για τον "αδελφό" πρώην Αττικής, κλέφτη και κίναιδο κ. Παντελεήμονα, ο οποίος κανονικά πρέπει να καθαιρεθεί. Και προς τούτο ο κατά τα άλλα αγαπητός μας Μητροπολίτης Γερμανός, θυσιάζει άλλο ένα μνημείο της διοικήσεώς του. Δε φτάνουν οι φωτιές και οι σεισμοί που απειλούν τα μνημεία της Ηλείας, τώρα κινδυνεύουν και από τους ανάξιους ρασοφόρους που τους στενεύει ο Κορυδαλλός και το κατ' επιλογήν φιλάδελφον.
Η Άνω Μονή Χρυσοπηγής Δίβρης είναι ένα από τα σημαντικότερα μεταβυζαντινά μνημεία της Ηλείας και όλης της Ελλάδος. Σε υψόμετρο χιλίων εκατό μέτρων, βρίσκεται καλά κρυμμένη μέσα σε ελατοσκέπαστη πλαγιά του όρους Αστράς, μέσα σε ένα ειδυλλιακό τοπίο γεμάτο τρεχούμενα νερά. Είναι αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή, αλλά εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Συνδέεται με σημαντικές ιστορικές στιγμές της Ελληνικής Επαναστάσεως. Ανακαινίσθηκε μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου και σήμερα στεγάζει μοναστική αδελφότητα, ενώ εκεί βρίσκονται και κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως, αποτελεί δε το αγαπημένο θερινό καταφύγιο του Μητροπολίτη Γερμανού.
Περισσότερα ιστορικά στοιχεία αναφέρονται στο: http://www.mydivri.gr/history.php?lang=gr , προερχόμενα από το βιβλίο «Η Δίβρη Ηλείας στο διάβα των αιώνων» του Νίκου Αναστόπουλου.
.

.

Μετά τη θύελλα αντιδράσεων που ξεσήκωσε η πρόθεση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ο Μητροπολίτης Γερμανός εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία επιχειρεί να δικαιολογήσει την πρότασή του. Σε αυτήν αναφέρονται τα ακόλουθα:
Σχετικά με όσα λέγονται και γράφονται δια την ίδρυση «ειδικού σωφρονιστηρίου Κληρικών» στην Άνω Μονή Δίβρης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, επιθυμεί να γνωρίση στους Χριστιανούς της Ηλείας τα εξής:

1. Καλόν είναι ποτέ και κανένας Κληρικός η Μοναχός να μη φθάνη να εγκλείεται εις φυλακή δια παραπτώματα του κοινού ποινικού Νόμου. Όμως άνθρωποι είμεθα και εμείς, μέσα στην ίδια κοινωνία ζούμε και από αυτήν προερχόμεθα και κάποτε μπορεί να πέσωμε σε λάθος «Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθον βαλέτω» (Ιωάννου Η' 7).

2. Είναι γνωστόν ότι τα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας μας και όλου του κόσμου, έχουν σκοπό και επιδίωξη την διόρθωση του πταίσαντος και αμαρτήσαντος. Τα Μοναστήρια μας είναι κατ΄ εξοχήν τόποι μετανοίας, διορθώσεως και μεταβολής προς το καλόν των προσερχομένων. Μακάρι τα Μοναστήρια να εγίνοντο τόποι μετανοίας και διορθώσεως όχι μόνον των εγκληματησάντων Κληρικών, αλλά και πολλών άλλων λαϊκών, που θα ήθελαν τούτο. Θα επανδρώνονται οι Μονές και εξεπλήρωναν καλύτερα την αποστολήν τους. Θυμίζω, ότι ο Άγιος Διονύσιος στην Μονή του εσκέπασε τον φονιά του αδελφού του, και τον οδήγησε εις μετάνοια.

3. Αυτό προσπαθεί τώρα να κατορθώσει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος: Να φέρει τους αμαρτήσαντες σε μετάνοια και διόρθωση. Προς τούτο υπενθύμισε στην Πολιτεία το άρθρο 159 του Νόμου 5383/32 (ΦΕΚ 110/1932 τ. Α' ) και τις διατάξεις του άρθρου 57 του Νόμου 590/1977 (ΦΕΚ 146/772 Α΄) που έχει ίδια θεσπίσει.

4. Πολλοί Αρχιερείς επρότειναν δικές τους Μονές προς τούτο. Προφορικά επρότεινα και εγώ την Άνω Μονή Δίβρης, πιστεύοντας ότι έτσι η Μόνη θα εκπληρώση καλύτερα την αποστολήν της. Θέλω να διαβεβαιώσω τους κατοίκους της Λαμπείας και ολόκληρο τον λαό της Ηλείας, ότι θα διαφυλαχθεί η ιερότητα της Άνω Μονής Δίβρης, ως μέχρι και σήμερα και απρόσκοπτα θα συνεχίσει να εκπληρώνει την ιερά αποστολή της.

5. Με ξέρετε και σας ξέρω. Σας διακονώ 47 ολόκληρα χρόνια τώρα ως Επίσκοπος και Κληρικός της Ηλείας, και ως Ηλείος. Να είσθε βέβαιοι ότι, αν γίνει κάτι, αυτό θα είναι προς το καλό της Άνω Μονής και της περιοχής της. Στην Άνω Μονή ούτε κάγκελα θα μπουν ούτε φρουροί και δεσμοφύλακες θα υπάρξουν. Άλλως ΔΕΝ θα έχει η Πολιτεία την συναίνεσιν μας. Η Μονή θα συνεχίσει την αποστολή και την λειτουργία της, ως μέχρι σήμερα. Θα είναι προσβάσιμη για όλους και επί πλέον θα δώσει την ευκαιρία σε κάποιους αμαρτήσαντες συνανθρώπους μας Κληρικούς να διορθώσουν τα λάθη τους και θα τους προσφέρει την αγάπη της κατά την Εντολή του Κυρίου « Εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς εμέ» (Ματθαίου ΚΕ' 36).

6. Τέλος θέλω να υπογραμμίσω την αποδεικνυόμενη αλήθεια απο την ιστορία και την ζωή της ανθρωπότητος, ότι αν πάντες οι άνθρωποι έδειχναν εμπιστοσύνη στην διδασκαλία της Εκκλησίας μας και εφήρμοζαν τις εντολές της θα έλειπαν απο τις κοινωνίες μας οι φυλακές και πολλά άλλα κοινωνικά κακά (κέντρα απεξάρτησης ναρκομανών, ποικίλη εκμετάλλευση των συνανθρώπων μας, ανεργία, πτωχεία, πείνα κ.λ.π.) που σήμερα την μαστίζουν και οι κοινωνίες μας θα ήσαν ένας επίγειος παράδεισος.

.

Ως Ηλείους και λάτρεις της ιστορικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πατρίδας μας δεν μας ενδιαφέρει πού θα εγκλειστεί ο πρώην Μητροπολίτης Αττικής. Μας ενδιαφέρει όμως και μας πονάει η τύχη των μνημείων μας, τα οποία δε βρίσκονται στην καλύτερη κατάσταση. Εάν θέλει η Εκκλησία μας να δώσει την ευκαιρία μετανοίας στα απολολώτα πρόβατα του ποιμνίου της, ας θυσιάσει ένα από τα πολλά νεώτερα μοναστήρια, χωρίς ιστορική και καλλιτεχνική αξία. Ένα τέτοιο θα μπορούσε να είναι η Μονή Χρυσοπηγής στο Πολυδένδρι Αττικής, που ίδρυσε προ δεκαετιών ο Μητροπολίτης πρώην Πειραιώς Καλλίνικος, σε μικρή απόσταση από την Εθνική Οδό, και το οποίο δεν έχει καμμία άλλη αξία, πέραν του ότι φιλοξένησε τη γνωστή αδελφότητα. Μία άλλη πρόταση είναι να διαμορφωθεί σε εκκλησιαστική φυλακή η πολυτελής έπαυλη μετά πισίνας και παρεκκλησίου του κ. Παντελεήμονος στην Κερατέα Αττικής, την οποίαν, έτσι κι αλλιώς, είχε, μαζί με δύο δισεκατομμύρια δραχμές, "για τα γεράματά του". Ας μην του στερήσουμε τη δυνατότητα, μαζί με τη μετάνοια, να τα χαρεί τώρα στα στερνά του.

Δυο τελευταία λόγια για το σεβασμιώτατο Δεσπότη μας: τον τελευταίο καιρό ο Μητροπολίτης Γερμανός ήρθε στην επικαιρότητα για δύο λόγους που δημιούργησαν αρνητικές αντιδράσεις:

Ο πρώτος ήταν η πρόθεσή του να χειροτονηθεί στη Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης βοηθός Επίσκοπος, ο οποίος θα τον βοηθούσε στην άσκηση των καθηκόντων του, είχε δε προταθεί από τον ίδιο ο ηγούμενος της Άνω Μονής Δίβρης, αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Μπαχός. Ο Γερμανός είναι ένας δεσπότης που τιμά τα παντελόνια και τα άμφιά του. Αν όμως η ηλικία ή η υγεία του δεν του επιτρέπουν την άσκηση των καθηκόντων του ως Μητροπολίτη, θα ήταν προτιμότερο να παραιτηθεί και να συνεχίσει την ιερατική δραστηριότητά του, απαλλαγμένος από τα βάρη της διοικήσεως της Μητροπόλεως, όπως ακριβώς έκανε ο Μητροπολίτης πρώην Πειραιώς Καλλίνικος. Αρκετοί επίσκοποι διακονούν την Εκκλησία της Ελλάδος, δε χρειάζονται περισσότεροι.

Ο δεύτερος είναι η μετατροπή της ιστορικής Μονής Χρυσοπηγής σε φυλακή για κληρικούς. (Σημειωτέον ότι η πρόταση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου δίνει τη δυνατότητα στους "φυλακισμένους" ρασοφόρους να κατοικούν και στα μετόχια της. Αν δηλαδή η Μονή κατέχει ένα ακίνητο στο κέντρο ή σε προάστιο της Αθήνας και το βαφτίσει μετόχι, ο "έγκλειστος" θα μπορεί να μένει εκεί χωρίς κανένα κώλυμα). Είναι γνωστό ότι η αγάπη του Δεσπότη προς το Χριστό και το λόγο Του, αφήνει σε δεύτερη μοίρα την τύχη των μνημείων της Μητροπόλεώς του. Οι ζημιές που έπαθαν ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Νικολάου και η Παναγία Καθολική της Γαστούνης κατά το σεισμό της 8ης Ιουνίου το αποδεικνύουν, μια και μετά τους σεισμούς των περασμένων χρόνων δεν είχαν γίνει οι επιβαλλόμενες επισκευές.

Μεταξύ των επειγείων και των επουρανίων πρέπει να βρούμε μια χρυσή ισορροπία, ώστε να αποφύγουμε το σκανδαλισμό. Και το φιλάδελφον να μην το επιδεικνύουμε μόνον όταν ο αδελφός φέρει μίτρα και "προειδοποιεί ότι θα πάρει πολλούς μαζί του".

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΣΤΟ ΜΑΙΝΑΛΟ

Ο Προφήτης Ηλίας παλιά από τη Ράχη του Μεγαλόφωνου...


και σήμερα από το Ντρούλα
.
Ανατολικά της Βυτίνας, αριστερά από την κορυφογραμμή της Πατερίτσας και μετά τους Ρούχους, δεσπόζει η βραχώδης κορυφή του Προφήτη Ηλία της Γρανίτσας. Από την κορυφή αυτή, από τις υψηλότερες του Μαινάλου, κατά τα ξάστερα χαράματα του καλοκαιριού, όταν ο ουρανός είναι διαυγής και χωρίς υγρασία και ο ήλιος δεν έχει φωτίσει ακόμα, μόλις που φαίνεται το φως του φάρου του Κατακόλου. Από εκεί επάνω οι Βυτιναίοι τα παλιά χρόνια έψαχναν να διακρίνουν τη νέα πατρίδα των παιδιών και των συγγενών τους στον κάμπο της Ηλείας, που απείχε τρεις ημέρες και δύο νύχτες δρόμο.

ΜΝΗΜΗ ΗΛΕΙΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Μνημείο Πεσόντων και Αγνοουμένων στην Κύπρο, Άλσος Ελληνικού Στρατού, Αθήνα
.

.

Τι γίνηκαν τα αδέλφια μας, ο Μήτσος ο Βελόνας,
Ο Γιάννης Παπαδόπουλος κι οι παρακατιανοί:
Γιάννης Κωνσταντακόπουλος, ο Θοδωράκης Ξένος,
Ο Λούρμπας κι ο Παφιώλης, στρατιώτες διαλεχτοί.
Γιατί δεν ξεσηκώθηκε η μάνα τους η Ηλεία
Να λάχει και να μάθουμε πού σκλάβους τους κρατούν;
Οζάλ αν λέγεται ή Ντενκτάς δεν έχει σημασία
Οι φίλοι δεσμοφύλακες με θάρρος να μας πουν!

(Ποίημα Διονυσίου Κορκολόπουλου)

.

Ξυπνάτε ρε!

.

Τουρκική εισβολή στην Κύπρο 20 Ιουλίου 1974

ΤΟ ΜΕΡΚΟΥΡΑΙΙΚΟ: ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ, ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ

Άποψη από τα δυτικά

Ανακάλυψα για πρώτη φορά το Μερκουραίικο μέσα από το μύθο που συνοδεύει την ανέγεσή του, στα τέλη του 19ου αιώνα:
Όταν, λέει, ο Θεόδωρος Μερκούρης έχτισε το μεγαλόπρεπο σπίτι του, το έκανε με τόσα παράθυρα, όσα είχε και το παλάτι του Βασιλιά. Ο Βασιλιάς, όταν το έμαθε από τους καλοθελητάδες που έτρεξαν να του το προκάμουνε, θύμωσε και υποχρέωσε το δαιμόνιο Μωραΐτη να κλείσει ένα παράθυρο, ώστε να μη χάσει το ανάκτορό του τα πρωτεία. Από τότε, το παράθυρο αυτό μένει χτισμένο και κλειστό, μα και ποτέ οι Μερκουραίοι δεν αγαπήσανε τους Βασιλείς.
.

Η βόρεια όψη της οικίας του Θεόδωρου Μερκούρη

Η αλήθεια είναι ότι με κανένα τρόπο δεν κινδύνευε το ανάκτορο να χάσει τα πρωτεία από το σπίτι του Μερκούρη. Ήταν όμως τέτοια η εντύπωση που δημιούργησε στην περιοχή η ανέγερσή του, ώστε πλάστηκε αυτή η ιστορία. Ήταν και τα τυφλά παράθυρα της βόρειας όψεως, παιχνίδι του αρχιτέκτονα για να διατηρήσει τις κλασσικές αναλογίες της οικοδομής, που ώθησαν τους ευφάνταστους χωρικούς να πλάσουν την ιστορία με το Βασιλιά.
Η ιστορία του Κτήματος Μερκούρη εδώ και σχεδόν ενάμισυ αιώνα είναι πολυκύμαντη και τόσο πλούσια, όσο και το φυσικό περιβάλλον του. Επειδή μέσα στα διακόσια τόσα στρέμματά του κρύβεται καλά προστατευμένος ένας ολόκληρος κόσμος, θα το επισκεφθούμε πολλές φορές και θα αποτελέσει ξεχωριστό κεφάλαιο σε αυτό το ιστολόγιο. Το αξίζει, γιατί αποτελεί ένα από τα κοσμήματα της περιοχής μας, για το οποίο είμαστε περήφανοι.

ΘΑ ΧΟΡΕΨΕΙΣ ΓΕΡΟ

Θα χορέψεις γέρο - βρε γέροντα - θα χορέψεις γέρο θέλεις δε θες.
Θα χορέψεις γέρο θέλεις δε θες και θα πεις τραγούδια για τις μικρές.
Για θυμίσου γέρο - βρε γέροντα - για θυμίσου γέρο που ήσουν παιδί.
Για θυμίσου γέρο που ήσουν παιδί και τα είχες μπλέξει με μια μικρή.
Για θυμίσου γέρο - βρε γέροντα - για θυμίσου γέρο τα νιάτα σου.
Για θυμίσου γέρο τα νιάτα σου, τα καμώματά σου, τα νάζια σου.
.
Το τραγούδι μπορείτε να ακούσετε εδώ: http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=34&Itemid=63

ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΧΝΟΦΑΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΥΛΕΩΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΟΥ ΣΤΟ ΛΕΒΕΝΤΟΧΩΡΙ

.
Στόχος οι «Δρόμοι του Κρασιού»

Συντάκτης Νάσος Σκούρας


Υπάρχει άραγε ελπίδα να γίνει το θαύμα και να αναστηλωθεί αυτό το ερείπιο; Κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται σαφώς στο άρθρο, αλλά ούτε και αποκλείεται

Τις ενέργειες υλοποίησης της μελέτης ώστε στο Κτήμα Καρανικολού στο Κορακοχώρι να γίνει το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας Σταφίδας, προωθεί αυτό το διάστημα η ΕΑΣ Ηλείας-Ολυμπίας.
Στην τελική φάση εφαρμογής των πλάνων προβλέπεται να λειτουργεί εκεί και παρατηρητήριο παρακολούθησης όλων των διεθνών τιμών για το προϊόν.
Παράλληλα προβλέπεται η ανάπτυξη της Γενετικής τράπεζας που λειτουργεί υπό τον Μανόλη Σταυρακάκη, καθηγητή στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου ως τώρα είναι φυτεμένα 40 στρέμματα σταφίδας όλων των ποικιλιών (μέχρι και λευκή άσπερμη) και όπως ανέφερε ο Γενικός Διευθυντής της ΕΑΣ Η-Ο Σπύρος Γιακουμέλος, γίνονται συνεχή πειράματα, με τελικό στόχο την παραγωγή αναβαθμισμένων κλώνων, με τους οποίους θα εφοδιάζονται οι παραγωγοί.
Παράλληλα, ο κ. Γιακουμέλος ανέφερε ότι η Ένωση έχει κάνει αίτηση ώστε να πάρει έγκριση κι από τα εθνικά αποθέματα να φυτέψει ακόμα 150 στρέμματα αμπελιών για όλες τις παραδοσιακές ποικιλίες (με το χώρο σαφώς να είναι διαθέσιμος στα συνολικά 220 στρέμματα της έκτασης).
Ο μεγάλος στόχος
Στο συνολικό μεγάλο στόχο περιλαμβάνεται η δημιουργία περιοχής «Δρόμοι του κρασιού» σε συνδυασμό και με το Κτήμα Μερκούρη όπου επίσης βρίσκεται στην περιοχή. Όπου δημιουργούνται τέτοιες περιοχές, πρόκειται για μία πρόταση προς τον επισκέπτη να ακολουθήσει μία προκαθορισμένη, επιλεγμένη διαδρομή, ή οποία διασχίζει τα πιο γραφικά σημεία μιας αμπελουργικής ζώνης, να επισκεφτεί επιλεγμένες οινοπαραγωγικές μονάδες, να γευτεί κρασιά τοπικά της περιοχής σε συνδυασμό με πιάτα της τοπικής γαστρονομίας, να θαυμάσει τους χώρους με φυσικό, αρχαιολογικό ή άλλου είδους πολιτιστικό ενδιαφέρον. Στοιχεία, που όπως επισημαίνει και ο κ. Γιακουμέλος, συνδυάζονται με βεβαιότητα, στην περιοχή, με την τελική μορφή μετά την ολοκλήρωση της μελέτης. Κι όπως συμπλήρωσε: «Είναι φανερό ότι ένας δρόμος κρασιού είναι ένα πολιτιστικό και τουριστικό προϊόν, το οποίο εκμεταλλεύεται τα πάσης φύσεως "κάλλη" μιας περιοχής ή ενός συνόλου περιοχών για να προσελκύσει επισκέπτες, συντελώντας με αυτόν τον τρόπο σημαντικά στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξή της. Στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο θα περιλαμβάνονται και εκδηλώσεις, ενώ βέβαια θα υπάρχει και πλήρες αρχειακό και ερευνητικό υλικό για τους επισκέπτες αλλά και φωτογραφικό».

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΦΙΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΡΩΝΙ

.
Το Υπ. Πολιτισμού σε ρόλο… Α.Ε.Π.Ι!

Συντάκτης Ελένη Παπαδοπούλου



Δικαιώματα για τις φωτογραφίες αρχαιολογικού περιεχομένου και τις οποίες σημειωτέον έχει τραβήξει ο ίδιος, ζητά το Υπουργείο Πολιτισμού από έναν ιδιώτη, τον κ. Κωνσταντίνο Παπαντωνόπουλο, κάτοικο Αθηνών που κατάγεται από το Αντρώνι στο δήμο Λασιώνος και που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του http://www.antroni.gr/ , ένα site που ασχολείται με την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής, προβάλλοντας τον τόπο του.
Το εκπληκτικό μάλιστα της περίεργης αυτής ιστορίας που φέρνει το Υπουργείο Πολιτισμού σε ρόλο... Α.Ε.Π.Ι, είναι ότι το Υ.Π.Π.Ο ζητά από τον κ. Παπαντωνόπουλο όχι να αποσύρει τις φωτογραφίες, αλλά να πληρώνει για κάθε μία παράβολο 120 ευρώ! Προφανώς ο άνθρωπος αγανάκτησε από αυτήν την απαίτηση και έστειλε επιστολή στον Υπουργό Πολιτισμού, εκθέτοντάς του τους σκοπούς δημιουργίας της ιστοσελίδας του, ζητώντας να μπορεί να αναρτά ατελώς τέτοιες φωτογραφίες. Μεταξύ άλλων αναφέρει στην επιστολή του:
«Αξιότιμε κύριε Υπουργέ
...Δημιούργησα με πολλή αγάπη, κόπο και μεράκι, διαθέτοντας μέρος από τον προσωπικό μου χρόνο, μια ιστοσελίδα, με τη διαδικτυακή διεύθυνση «www.antroni.gr». Στη σελίδα αυτή, ο επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για τα νέα του χωριού και της ευρύτερης περιοχής αλλά και να εκθέσει τους προβληματισμούς του και τις απόψεις του. Μέσα από το συγκεκριμένο site έχουν διατυπωθεί αξιοπρόσεκτες απόψεις ενώ σημειώνεται μια σημαντική προσπάθεια για τη διάσωση της πολιτιστικής (αρχαιολογικής και λαογραφικής) κληρονομιάς της περιοχής.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω, εγώ προσωπικά, αναγγείλει στην αρμόδια εφορεία αρχαιοτήτων την ανεύρεση αρχαιοτήτων και τις έχω παραδώσει για να εκτιμηθούν και να αξιολογηθούν από τους επιστήμονες της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Μάλιστα, η εφορεία μου έχει απευθύνει επιστολή, στην οποία με ευχαριστεί για τις ενέργειές μου.
Πρόσφατα όμως έλαβα μια επιστολή, που επισυνάπτω, με την οποία μου ζητήθηκε να αφαιρέσω από το site την ανάρτηση φωτογραφιών αρχαιολογικού περιεχομένου. Με πληροφόρησαν τελικά ότι ο βασικός λόγος της απαγόρευσης αυτής είναι η υποχρέωση καταβολής παραβόλου προς το Υπουργείο Πολιτισμού.
Το παράβολο αυτό, που ανέρχεται στο ποσό των 120€ μηνιαίως για κάθε φωτογραφία που αναρτάται, είναι οικονομικά αβάστακτο για μένα, καθώς το site δεν έχει κανένα οικονομικό πόρο. Άλλωστε εξ αρχής ο σκοπός της δημιουργίας της ιστοσελίδας αυτής δεν ήταν η αποκόμιση οποιουδήποτε άμεσου ή έμμεσου οικονομικού οφέλους. Μοναδικός της σκοπός ήταν η ενημέρωση του κόσμου και η ευαισθητοποίησή του στα θέματα της ιδιαίτερης πατρίδας μας.
Όλα τα ανωτέρω τα εξέθεσα με επιστολή μου, που επίσης επισυνάπτω, προς την αρμόδια εφορεία και με την οποία ζητούσα να μου επιτραπεί η άνευ οικονομικού ανταλλάγματος διατήρηση των φωτογραφιών αυτών. Ωστόσο, η απάντηση που έλαβα ήταν αρνητική μιας και γίνεται επίκληση στο γράμμα του νόμου.
Συμμορφούμενος στις υποδείξεις των αρχών, αφαίρεσα αμέσως σχετικές φωτογραφίες, παρόλο που δεν μου διευκρινιζόταν, όπως είχα ζητήσει, ποιες φωτογραφίες συγκεκριμένα θα πρέπει να αφαιρέσω.
Θέλω επίσης να επιστήσω την προσοχή σας στα εξής:
Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονταν αφορούσαν μεταξύ άλλων και αρχαιολογικά μνημεία τα οποία δεν φυλάσσονταν. Για αυτό μάλιστα είχε ενημερωθεί και η αρμόδια εφορεία αρχαιοτήτων, προκειμένου να λάβει γνώση και να επιληφθεί για την κατάλληλη προστασία και αξιοποίηση αυτών. Έχω στη διάθεσή μου νεότερες φωτογραφίες που δείχνουν ότι ορισμένα από τα μνημεία αυτά φαίνεται να έχουν μετακινηθεί. Σε μια εποχή που ο πολιτισμός μας πλήττεται από διαφόρων λογής σκάνδαλα και που τόσα ακούγονται και γράφονται καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης, μην επιτρέψετε με τη στάση σας τη νομιμοποίηση του φαινομένου αυτού.»
Τι έγιναν τα αρχαία;
Στη συνέχεια ο κ. Παπαντωνόπουλος καταγγέλλει ότι στην πόλη του αρχαίου Λασιώνα στη θέση Κουτί που βρίσκεται στο δήμο Φολόης, πριν λίγα χρόνια υπήρχαν μεγάλα τείχη, πολυγωνικοί πύργοι, ναοί με ιωνικούς κίονες, η ονομαζόμενη τράπεζα, παράλληλα οικοδομήματα, θεμέλια πολλών τετράγωνων κτηρίων και η τοποθεσία που ονομαζόταν από τους ντόπιους Τριστύλι αφού υπήρχαν ακόμη εκεί όρθιες τρεις κολώνες. Σήμερα έχουν... εξαφανισθεί και κανένας υπεύθυνος δεν ασχολείται με το θέμα αυτό, ενώ όπως τονίζει έχει στα χέρια του φωτογραφίες με παράνομες ανασκαφές που δεν έχει δημοσιεύσει.

Ολόκληρη η επιστολή στη διεύθυνση: http://www.antroni.gr/

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ

Τα σπάνια στον ελλαδικό χώρο νεογοτθικά τόξα των παραθύρων και των κωδωνοστασίων

Της Αγίας Κυριακής αύριο, εορτάζει ο περικαλλής ναός του Πύργου με την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, που αντανακλά την εξέλιξη της πόλεως μετά την Απελευθέρωση από ένα ασήμαντο χωριό σε μία επαρχιακή πόλη με οικονομική, πολιτική και πνευματική δύναμη.
Στην ωραιότερη θέση του Πύργου, με την εντυπωσιακή θέα από το Κατάκολο και τη Λίμνα της Μουριάς, την Αγουλινίτσα και τις εκβολές του Αλφειού, ως την Κυπαρισσία και τη νήσο Πρώτη, στην άκρη της απότομης πλαγιάς του ομώνυμου λόφου και στην περιοχή της Αγιοχαραλαμπόρουγας, είναι χτισμένη η εκκλησία της Αγίας Κυριακής. Στη γειτονιά της, στην οποία κατοικούσαν από παλιά Δημητσανίτες, Βυτιναίοι και άλλοι Γορτύνιοι, και λίγο χαμηλότερα, υπάρχει από τα προεπαναστατικά χρόνια το εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους, πολιούχου της πόλεως, το οποίο έλαβε τη σημερινή του μορφή μετά την καταστροφή του από τους Λαλαίους Τουρκαλβανούς το 1825.
Μετά την Απελευθέρωση αποφασίστηκε η ανέγερση νέου, μεγάλου ναού προς τιμήν του πολιούχου Αγίου στην κορυφή του λόφου. Ενώ όμως προχωρούσαν οι εργασίες ανεγέρσεως, κτίσθηκε εκ νέου στην αρχική του θέση το εκκλησάκι του Αγίου, οπότε θα συνέβαινε το παράδοξο να υπάρχουν δύο εκκλησίες αφιερωμένες στον ίδιο Άγιο σε απόσταση λίγων μόλις μέτρων. Με την κινητοποίηση του ισχυρού δημητσανίτικου στοιχείου της πόλεως, που άλλωστε κατοικούσε στη γειτονιά, ο ναός έλαβε αρχικά και το όνομα της Αγίας Κυριακής, πολιούχου της γενέτειράς τους Δημητσάνας και έδρας της Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως. Σε αυτό φαίνεται ότι συναίνεσαν και οι Βυτινιώτες, που τοποθέτησαν την εικόνα του δικού τους προστάτη Αγίου Τρύφωνος στα δεξιά του τέμπλου. Στη συνέχεια, κατά το 1834, επικράτησε αποκλειστικά η Αγία Κυριακή και ο πολιούχος του Πύργου περιορίστηκε στο εκκλησάκι που του ήταν αφιερωμένο αρχικά. Έτσι ο μεγάλος ναός κατέστη ενοριακός και το εκκλησάκι παρεκκλήσιό του.


Ο ανάγλυφος δικέφαλος αετός που κοσμούσε άλλοτε το δάπεδο της εκκλησίας, τώρα είναι εντοιχισμένος στο νότιο τοίχο

Αυτά αποδεικνύονται από επιγραφές στο τέμπλο και στην πρώτη καμπάνα της εκκλησίας, που αναφέρουν "ενορία Αγίου Χαραλάμπους". Ωστόσο ο πολιούχος δεν εξορίσθηκε εντελώς από το νέο ναό. Η εορτή της μνήμης του στις 10 Φεβρουαρίου τελείται από τότε κατ' έθιμον στην Αγία Κυριακή, με επίσημη μεταφορά της εικόνας του. Λαμπρός είναι και ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Τρύφωνος, που παλαιότερα συνοδευόταν από ζωοπανήγυρη διάρκειας μιας περίπου εβδομάδας.
Εκτός από την ιστορία του, ο ναός εντυπωσιάζει και για την αρχιτεκτονική του. Ενώ σε γενικές γραμμές ακολουθεί το συνήθη στην περιοχή αρχιτεκτονικό τύπο της μονόκλιτης βασιλικής με δύο συμμετρικά κωδωνοστάσια στην πρόσοψη, αυτό που προσελκύει την προσοχή είναι τα γοτθικά τεθλασμένα τόξα στα παράθυρα, στα καμπαναριά και στα στασίδια, που έρχονται σε αντίθεση με το εκπληκτικό ξυλόγλυπτο τέμπλο, έργο του ηπειρώτη ταλιαδόρου Γεωργίου Χριστοδούλου.
Ενώ, όπως φαίνεται από το διάκοσμο της κόγχης του ιερού, με τα χαρακτηριστικά σε πολλές εκκλησίες της Ηλείας και της Αρκαδίας μικρά τυφλά διακοσμητικά τόξα, αρχικά κολουθήθηκαν τα τυπικά διακοσμητικά στοιχεία της εποχής και του τόπου, κατά την εξέλιξη των οικοδομικών εργασιών υιοθετήθηκαν νεογοτθικά στοιχεία. Αυτό, σύμφωνα με μαρτυρίες, έγινε προς τιμήν του Βασιλέως Όθωνος, ο οποίος επισκέφθηκε δύο φορές τον Πύργο, τον Οκτώβριο του 1833 και το Μάιο του 1840. Οι Πύργιοι, προφανώς για να τιμήσουν το νεαρό Βαυαρό Άνακτα κατά την πρώτη επίσκεψή του, κόσμησαν την ανεγειρόμενη εκκλησία με αρχιτεκτονικά στοιχεία της πατρίδας του. Κατά τη δεύτερη επίσκεψή του, συνοδευόμενος αυτή τη φορά και από τη Βασίλισσα Αμαλία, ο Όθων είδε το ναό αποπερατωμένο. Είναι ενδιαφέρον ότι γοτθικά στοιχεία ενσωματώνει και ο παλιός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου των Λασταιίκων, αλλά και ο ναός του Αγίου Νικολάου Επιταλίου. Αρκετά αργότερα, την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος, έγινε η ανέγερση των κωδωνοστασίων.
Από το 1982 ο ναός έχει χαρακτηρισθεί "έργο τέχνης χρήζον ειδικής κρατικής προστασίας". Από το σεισμό της 26ης Μαρτίου 1993 υπέστη σημαντικές ζημιές, για την αποκατάσταση των οποίων χρειάστηκαν πολύχρονες εργασίες. Μετά την αναστήλωσή του ζει μία δεύτερη νεότητα και αποτελεί, με το βαθύ κεραμιδί χρώμα των τοίχων του, ένα από τα σημαντικότερα στολίδια της πόλεως.
Υπάρχει ωστόσο μία σημαντική μερίδα πολιτών του Πύργου που αμφισβητούν το ιστορικό παράδοξο μεταξύ των δύο Αγίων και το γεγονός ότι ο πολιούχος στεγάζεται σε ένα μικρό εκκλησάκι και επιθυμούν την ανέγερση νέου, μεγάλου ναού προς τιμήν του Αγίου Χαραλάμπους. Πριν μερικές δεκαετίες είχε μάλιστα προταθεί η κατεδάφιση της Αγίας Κυριακής και η ανέγερση στην ίδια θέση νέου ναού. Τα τελευταία χρόνια, με ενέργειες της Μητροπόλεως και τη συνδρομή, για ψηφοθηρικούς λόγους κυρίως, της ντόπιας πολιτικής τάξεως, αναζητείται κατάλληλος χώρος για την ανέγερση του νέου ναού. Επειδή όμως η πόλη είναι πυκνοδομημένη, οι προτεινόμενοι χώροι βρίσκονται στις παρυφές της και σε τοποθεσίες μάλλον άβολες.
Η παρούσα κατάσταση, με τη μεταφορά της εικόνας του Αγίου κατά την πανήγυρή του, έχει αποκτήσει μετά από σχεδόν εκατόν ογδόντα χρόνια χαρακτήρα εθίμου. Είναι τουλάχιστον προκλητικό, αν όχι σκανδαλώδες, σε περίοδο οικονομικής παρακμής της περιοχής και ενώ είναι αμέτρητα τα μνημεία που βρίσκονται σε κακή κατάσταση συντηρήσεως, να γίνεται λόγος για μεγαλοπρεπείς ναούς που τίποτε άλλο δεν θα προσφέρουν, εκτός από χρήματα των πιστών στους λογαριασμούς ορισμένων και ένα γιαπί πολυτελείας για πολλές δεκαετίες στην πόλη. Ας ελπίσουμε ότι ο Άγιος Χαραλάμπης και η Αγία Κυριακή θα κάνουν το θαύμα τους και δεν θα διαπραχθεί αυτή η ύβρις και η προσβολή στην Ιστορία της πόλεως.

ΕΒΥΘΟΣ Ή ΤΟΥ ΠΑΠΑ Τ' ΑΛΩΝΙΑ

«Κατάθεσις της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου εν Βλαχέρναις» γράφουν σήμερα τα ορθόδοξα ημερολόγια. Η Παναγία της Βλαχερνών, περίλαμπρο προσκύνημα της Βασιλεύουσας άλλοτε, στο οποίο κατέφυγαν Αυτοκράτορες, Πατριάρχες και ο πιστός λαός επικαλούμενοι τη βοήθεια της Θεοτόκου και αποδίδοντας ευχαριστήριους ύμνους, τιμάται στην Πελοπόννησο ως Παναγία Καψοδεματούσα, επειδή υποτίθεται ότι η Παναγία τιμώρησε όσους δεν σεβάστηκαν την αργία της, καίγοντας τα χερόβολα των σταχυών που σκόπευαν να αλωνίσουν στις 2 Ιουλίου, ημέρα της γιορτής της.
Τη λαϊκή παράδοση της τιμωρίας ενός παπά διέσωσε ο μεγάλος Ηλείος λογοτέχνης Ανδρέας Καρκαβίτσας το 1884, υπό τον τύπο αφηγήματος με λογοτεχνική μορφή. Η ιστορία διαδραματίζεται κοντά στα Λεχαινά, ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα, στον τόπο που απέκτησε δημοσιότητα τον τελευταίο μήνα, καθώς εκεί εντοπίσθηκε το επίκεντρο του μεγάλου σεισμού της 8ης Ιουνίου.

«Εβυθός ή του παπά τ’ αλώνια»
Ήτανε της Παναγιάς της Καψοδεματούσας του Αλωνάρη (2 Ιουλίου) και ο παπα-Βασίλης, που ήταν διορισμένος εφημέριος στα τέσσερα χωριά, Ζόγκα, Ζουλάτικα, Μάζι, Ρετούνη, αντί να πάει στη λειτουργιά του, ήθελε να πιάσει δουλειά και πήγε στ’ αλώνι ν’ αλωνίσει. Σαν ελαιμάριασε τα έξι άλογά του και τα ‘δεσε στο στυγερό, άρχισε να αλωνίζει και από πίσω από τα άλογα, βαστώντας τα γκέμια και χτυπώντας το καμουτσίκι, του εφώναζε: «Άπλα, άπλα, άπλα!» Ήρθε μεσημέρι, ο ήλιος έκαιγε και ο παπάς δεν έπαυε το αλώνισμα, μόν’ ‘ετρεχε πίσω από τ’ άλογα σαν δαιμονισμένος φωνάζοντας πάντα «άπλα!»
Από την κάψα και την πολλή κούραση έσκασαν σε λίγο τα δυο του άλογα. Εκείνος από το θυμό του εβλαστήμησε την Παναγία, εφασκέλωσε τον ουρανό και αφού έσπρωξε έξω από τ’ αλώνι τα σκασμένα άλογα, έπιασε ο ίδιος την άκρη του σκοινιού και χτυπώντας τ’ άλογα άρχισε να γυρίζει μαζί στο στυγερό. Μα δεν εγύρισε πολύ. Άξαφνα, ακούει μια βουή τρομαχτική, γυρίζει και βλέπει μακρυά, γύρω στ’ αλώνι του κάτι σαν κοπάδια κάτασπρα.
Σαν κοίταξε πάλι είδε πως δεν ήταν πρόβατα παρά νερό που ερχότανε, αφρισμένο απάνω του και του έζωνε τ’ αλώνια. Πέρα εφαίνονταν οι κάμποι πρασινισμένοι, ο ουρανός ξάστερος. Ο παπάς δεν εδείλιασε αμέσως. Μα σαν είδε πως το νερό ετράβαε μπρος και τον έζωνε ολούθε, τα χρειάστηκε και έπεσε στα γόνατα και είπε: «Ήμαρτον, Θεέ μου». Ο Θεός όμως δεν τον άκουγε τώρα, δεν ήταν καιρός. Το νερό επλάκωσε τ΄ αλώνι και ο παπάς για να γλυτώσει ανέβηκε πάνω στο στυγερό. Μα το νερό ανέβαινε, ανέβαινε και σε λίγο εσκέπασε και το στυγερό κι ένα κύμα ήρθε και τον έριξε κάτου κι επνίγηκε.
Εκεί που πνίγηκε ο παπάς κάθε χρόνο της Παναγιάς, μές στο μεσημέρι, ακούγονται χλιμιντρίσματα αλόγων και οι φωνές του παπά «Άπλα, άπλα». Το μέρος που επνίγηκε λέγεται «Εβυθός» ή «Του παπά τ’ αλώνια», είναι μια λίμνη μια ώρα μακρυά από τα Λεχαινά, ανατολικά και στη μέση είναι άπατη. Όταν φυσάει βοριάς το νερό της αλμυρίζει, γιατί έχει συγκοινωνία υπογείως με τη θάλασσα.