ΤΗΝ ΕΡΗΜΙΚΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΛΕΒΕΝΤΟΧΩΡΙΟΥ, ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΗΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Φέτος ήταν πολύ έρημη η παραλία. Τα έργα στο ξενοδοχείο προχωρούν και οι θαμώνες άλλαξαν στέκι. Ούτε χελώνες ήρθαν να αφήσουν τα αυγά τους. Το κύμα διέβρωσε την αμμουδιά, κάνοντας το τοπίο ακόμη πιο θλιβερό


Επί είκοσι χρόνια, η ερημική αυτή παραλία ήταν το καμάρι των διακοπών μου, αν και δεν ερχόμουν τόσο συχνά. Μέσα σε αυτή την εικοσαετία άνοιξε ο δασικός δρόμος και αμέσως μετά το βουνό από πάνω της κάηκε, η βλάστηση ξαναθέριεψε, οι πάσσαλοι μπήκαν ανάμεσα στους θάμνους, οι μπουλντόζες ξύρισαν το έδαφος και ξεφύτρωσε το ξενοδοχείο και οι τρεις βίλλες. Απλά και νεοελληνικά, δηλαδή χωρίς λογική


Από του χρόνου οι ερημίτες που έστηναν καλύβες με ξύλα και καλάμια και διάβαζαν με τις ώρες, τα νεαρά ζευγαράκια, οι γυμνιστές, τα αγόρια που αναζητούσαν αμαρτωλή παρέα, οι συντροφιές τις νύχτες γύρω από τη φωτιά, οι ξένοι που έρχονταν από το Aldemar με τα κανώ και τα ποδήλατα, οι γυναίκες που έκαναν λασποθεραπεία, οι χελώνες και οι ακτιβιστές που τις προστάτευαν από όλους τους υπόλοιπους, θα πρέπει να βρουν άλλο μέρος. Εδώ θα έχει "αξιοποιηθεί" και θα έχει "αναπτυχθεί". Για τους άλλους δε με νοιάζει πολύ. Για τις χελώνες όμως είναι κρίμα. Όπως είναι κρίμα που σε αυτή τη χώρα όλα γίνονται θυσία στο κέρδος

ΠΡΩΙΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΕΡΚΟΥΡΑΙΙΚΟ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ

Αντίθετα από την υπόλοιπη Ηλεία, που θέτει πολλές φορές την όρασή μας σε δοκιμασία, στο Κτήμα Μερκούρη το κάθε σημείο είναι μία γιορτή της ομορφιάς


Η παλιά μηχανή σκουριάζει όμορφα με παρέα τις κουκουναριές


Στο βάθος του ορίζοντα η Ζάκυνθος

Ένα παγώνι διασχίζει το δρόμο

Το κάθετο των κυπαρισσιών κόβει το οριζόντιο της θάλασσας

.

Το νησί Κόρακας

Ο όρμος Χόρταις

Τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν, ο φωτογραφικός φακός είναι λίγος μπροστά στην ομορφιά της φύσης

.

Πυκνή βλάστηση μέχρι τη θάλασσα. Τα αρώματα του αέρα δε μπορούν να αναρτηθούν στο ιστολόγιο

Πεύκα, κυπαρίσσια, ελιές

Κάθε άποψη του όρμου κατά μήκος του παλιού δρόμου είναι και μία νέα απόλαυση

Ελιές και ουασιγκτωνίες

Τα μαυρούδια έτοιμα για τρύγο

Η συστάδα με τις αροκάριες. Εδώ υπήρχε μία πηγή και μερικοί βράχοι. Σε αυτό το σημείο ο Κολοκοτρώνης και η συνοδεία του έστησαν το τελευταίο τσιμπούσι πριν τη μετάβαση στη Ζάκυνθο. Οι οιωνοί που φανέρωσαν οι σπάλες των αρνιών ήταν ευνοϊκοί

Τα παγώνια σεργιανάνε ανάμεσα στις ελιές

Οι χήνες παρακολουθούν ανήσυχες

Το σπίτι του Μερκούρη με τους φοίνικες που πλήττονται από το σκαθάρι του Φαραώ. Κρίμα

Η πήλινη Σφίγγα αγναντεύει τη Ζάκυνθο

Η προτομή της αείμνηστης Μαρίας Κανελλακοπούλου - Μερκούρη. Είναι περίεργο να βλέπεις τη μορφή σε μπρούτζο ενός ανθρώπου που έχει γνωρίσει προσωπικά

Το περιβόλι με τα εσπεριδοειδή

Η εκκλησία της Αγίας Ζώνης. Ελπίζω να με συγχωρήσει η Παναγία που όταν έφθασα, η λειτουργία είχε τελειώσει. Με τόση ομορφιά, είνα αδύνατον να επιταχύνεις το βήμα ή να παραλείψεις κάτι

Η εικόνα της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου

Το εσωτερικό του ναού με το περίεργο τέμπλο, από πέτρες της περιοχής

Σταφύλια και ελιές πήραν την ευλογία της Παναγίας. Καλή σοδειά!

ΚΑΛΗ ΨΑΡΙΑ!

Άλλος πίνει ανέμελος τον καφέ του στο Del Mare και άλλος ετοιμάζει τη βάρκα του για να βγει για ψάρεμα


Δυο κόσμοι που απέχουν λίγα μέτρα, αλλά που τους χωρίζει μία άβυσσος

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ-ΤΖΑΜΙ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ (ΠΑΝΩ ΛΟΥΚΑΒΙΤΣΑ) ΠΗΝΕΙΑΣ

Παλιά φωτογραφία του Γιαννή - Τζαμί. Η μοιραία τσιμεντένια προσθήκη είναι ακόμα στα μπετά
.
«Ο Αγάς του χωρίου Λουκάβιτσα (του οποίου το όνομα δεν διεσώθη) ήτο πλουσιώτατος, με πολλά εισοδήματα και κάτοχος ιδία πολλών τιμαλφών, τα οποία είχεν τοποθετήσει εντός δερματίνου δισακκίου, φυλάττων ταύτα εις το δωμάτιόν του. Εις εκ του υπηρετικού του προσωπικού, Γιάννης ονόματι, αντιληφθείς τους εντός του δισακκίου θησαυρούς του Αγά, εζήτει κατάλληλον ευκαιρίαν να τους κλέψη, και είχε προς τούτο καταστρώσει σχέδιον.
Ο Γιάννης, ότε του εδόθη η κατάλληλος ευκαιρία, έλαβε χωρίς να γίνη αντιληπτός το δισάκκιον με τους θησαυρούς και αναβάς εφ’ ενός των καλλιτέρων ίππων – διετήρει ο Αγάς ωραίους και ταχύποδας ίππους – ετράπη εις φυγήν. Είχεν απομακρυνθή, ότε εις εκ του προσωπικού του Αγά, αντιληφθείς την φυγήν, ειδοποίησε τούτον περί της διαπραχθείσης υπό του Γιάννη κλοπής.
Ο Αγάς ευθύς αμέσως ετράπη εις καταδίωξιν του Γιάννη, όστις είχε φθάσει εις την πηγήν, η οποία ευρίσκεται μεσημβρινώς της θέσεως Γιαννή–Τζαμί.
Ο Γιάννης, όταν επροχώρει δρομέως, ηκούσθη λέγων: «αν πιάσης τον Γιάννη, χαρά στον Γιάννη», ήτοι θα εφονεύετο από τον Αγάν, «αν δεν τον πιάσης τον Γιάννη, χαρά στον Γιάννη», ήτοι ο Γιάννης γίνεται ευτυχής με τους θησαυρούς του Αγά.
Όταν ο Γιάννης είχεν φθάση εις την πηγήν, εστράφη και αντελήφθη τον Αγάν να τον καταδιώκη.
Επί του αποτελέσματος του διωγμού υπάρχουν δύο εκδοχαί. Η μία, ότι ο Γιάννης απεμακρύνθη χωρίς να συλληφθή, αποκομίζων τους θησαυρούς, η ετέρα ότι συνελήφθη υπό του Αγά και εξετελέσθη επί τόπου.
Η δευτέρα εκδοχή δεν φαίνεται ανταποκρινομένη εις την πραγματικότητα, καθ’ όσον υπό των παλαιοτέρων εβεβαιούτο ότι ο Γιάννης απεμακρύνθη μη συλληφθείς υπό του Αγά και ότι , μετά την αναχώρησιν των Τούρκων εξ Ηλείας, ο Γιάννης έζη πλουσιώτατος, και μετά την αποκατάστασιν κατέλαβε πολλάς εκτάσεις γαιών, εκ των οποίων απελάμβανε πλείστα όσα.
.

Άποψη της εκκλησίας από τα ανατολικά, όπου φαίνονται τα υπόστεγα που χρησίμευαν στο πανηγύρι
.
Ο Αγάς εις ανάμνησιν της κλοπής και της τόλμης του Γιάννη, ήγειρεν εν Τζαμί με μεγάλον μιναρέν και ακριβώς εκεί όπου ευρίσκεται σήμερον η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου, εις την οποίαν τακτικώτατα ο Ιμάμης εκάλει τους Τούρκους της περιφερείας, εξορκίζων αυτούς, όπως, εν ονόματι του Αλλάχ, καταβάλουν προσπαθείας προς ανακάλυψιν του Γιάννη και φανατίζων τούτους εναντίον των Χριστιανών. Και έκτοτε η τοποθεσία εκείνη ονομάζεται Γιαννή – Τζαμί, όπου τελείται κατ’ έτος μεγάλη εμποροπανήγυρις κατά την 29ην Αυγούστου και συρρέουν πλείστοι πανηγυρισταί.»
.
(Από το βιβλίο «Η Ηλεία επί Τουρκοκρατίας» του Γεωργίου Αριστείδου Χρυσανθακοπούλου, εν Αθήναις 1950)
.

Από το τελευταίο μου προσκύνημα, τον Αύγουστο του 2006
.
Ο εν λόγω ναός του Αγίου Ιωάννη, μια απλή πέτρινη βασιλική μικρών διαστάσεων, σωζόταν μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε έπαθε μεγάλες ζημιές από το σεισμό της 8ης Ιουνίου. Συγκεκριμένα κατέπεσε τμήμα του αετώματος της προσόψεως, και τούτο εξ αιτίας της τσιμεντένιας προσθήκης που είχε χτιστεί, στερώντας του την απέριττη όψη που του είχαν δώσει οι παλαιοί χτιστάδες.
.

Αυτή η τσιμεντένια προσθήκη ήταν η αιτία να μην αντέξει η πέτρινη εκκλησία τις δονήσεις του σεισμού της 8ης Ιουνίου 2008. Πολλές άλλες εκκλησίες στην Ηλεία έχουν παρόμοιες προσθήκες

.
Η Ιερά μας Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης, πιστή στην παράδοσή της να αγνοεί την ιστορικότητα και την καλλιτεχνική αξία των εκκλησιαστικών μνημείων της περιφερείας της, αποφάσισε την κατεδάφιση του σεισμόπληκτου ναού και την ανέγερση νέου, τσιμεντένιου. Όλοι γνωρίζουμε δε την καλαισθησία και καλλιτεχνική αρτιότητα που χαρακτηρίζει τους νέους ναούς. Βοήθειά μας!
.

ΠΕΙΡΑΜΑ ΕΠΙΤΥΧΕΣ, ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

.
Αναζητούνται χρήματα για τον επαναπλημμυρισμό της Μουριάς
.

Στην αναζήτηση χρηματοδότησης για την υλοποίηση της δεύτερης φάσης του πειραματικού επαναπλημμυρισμού ενός τμήματος της αποξηραμένης λίμνης Μουριάς βρίσκεται ο Δήμος Πύργου.
Όπως είναι γνωστό το πρόγραμμα αυτό γίνεται από το Πανεπιστήμιο Πατρών σε συνεργασία με τον Δήμο Πύργου. Συγκεκριμένα από πλευράς πανεπιστημίου συμμετείχε ομάδα των τμημάτων Γεωλογίας και Βιολογίας στα πλαίσια του Προγράμματος Ενίσχυσης Νέου Ερευνητικού Προγράμματος της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας.
Η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 2008 ενώ τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής παραδόθηκαν στην Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας έως και τις 31 Ιουλίου του 2009. Ένα μέρος αυτών παρουσιάστηκαν ήδη σε Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Ιρλανδία.
Η έγκριση της δεύτερης φάσης περιλαμβάνει την δημιουργία ενός περιπτέρου με πληροφορίες για θέματα περιβάλλοντος, διαμόρφωση κάποιου χώρου επίσκεψης που θα μπορούν μέσω υπολογιστών να ενημερώνονται οι κάτοικοι της περιοχής αλλά κυρίως οι μαθητές και φοιτητές.
Το ζητούμενο τώρα για την ομάδα που έχει αναλάβει την υλοποίηση της έρευνας αυτής είναι εξεύρεση πόρων για την χρηματοδότηση της β’ φάσης του προγράμματος για την οποία απαιτείται δαπάνη 600.000 ευρώ.
Η υλοποίηση της δεύτερης φάσης θα σημάνει ταυτόχρονα και την αναβάθμιση της περιοχής αφού οι υποδομές που θα δημιουργηθούν θα συμβάλλουν στην ύπαρξη στοιχείων ελκυστικών για την επίσκεψη στο χώρο ακόμα και απλών ανθρώπων.
Παράλληλα θα δώσει και διαφορετική αξία στις εκτάσεις της γης που υπάρχουν στην συγκεκριμένη περιοχή αφού η επισκεψιμότητα και η τουριστική κίνηση θα συμβάλλουν ώστε οι τιμές να ανέβουν προς τα πάνω, κάτι που οι κάτοικοι ευελπιστούν πως θα γίνει.
Παναγιώτης Παυλόπουλος
.
Όλα καλά κι ωραία, μπορεί τελικά κι εμείς οι νεώτεροι να δούμε με τα μάτια μας την «αέναον λίμνην» του Παυσανία, τη Λίμνα των παππούδων μας, με τα διβάρια και τις μπάλιζες.
Όμως σε αυτό τον τόπο δε μπορεί να γίνει κανένα έργο για το έργο και μόνο, χωρίς να προσδοκάται οικονομικό όφελος;
Η Μουριά δεν μπορεί να αναγεννηθεί επειδή της το οφείλουμε και μόνο; Πρέπει οπωσδήποτε να έχει κάποιο "χώρο επίσκεψης" (βλέπε καφετέρια) και πρέπει ντε και καλά να προκύψει "διαφορετική αξία στις εκτάσεις της γης που υπάρχουν στην συγκεκριμένη περιοχή" και "οι τιμές να ανέβουν προς τα πάνω";
Μήπως τελικά και αυτό το έργο θα γίνει για να φαγωθούν κάποιες χιλιάδες ευρώ από κάποιους εργολάβους και να βγάλουν τεράστια κέρδη αυτοί που θα πουλήσουν καφέ και οικόπεδα με θέα στις όχθες της αναγεννημένης λίμνης;
.
.

Η ΑΥΛΟΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΑΙΙΚΟΥ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΛΕΙΣΤΗ

Οι παλαιοί ισχυρίζονται ότι το Παναγιωτοπουλαίικο είναι το παλιότερο σπίτι του χωριού, το πρώτο που χτίστηκε πέτρινο και δίπατο. Το βέβαιο είναι ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ασφαλώς έχει γνωρίσει πολλές καλές στιγμές. Τα τελευταία χρόνια όμως στέκει κλειστό και έρημο

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΑΝΝΝΗ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Μάρμαρο και στριφτό σίδερο από τον καλλιτέχνη γύφτο. Μεράκια αλλοτινών καιρών. Πού να βρεθεί τέτοια καλαισθησία σήμερα...


Το σπίτι αυτό δεν έχει ούτε μία ρωγμή, ωστόσο αφήνεται να πέσει

Μια τελευταία ματιά. Το μάτι δε χορταίνει να βλέπει

ΤΟ ΔΑΣΑΚΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΔΙΩΤΙΣΣΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Γέρικη βελανιδιά. Οι παλιοί λένε ότι το δρυοδάσος της Φιλόης έφθανε μέχρι εδώ



Το άρωμα των βρεγμένων πεύκων ήταν μεθυστικό



Η βροχή είχε μαλακώσει τις βελόνες και τους θάμνους διευκολύνοντας την πρόσβαση στο πυκνό δάσος


Καταπληκτική η θέα της Λίμνας

Το Κατάκολο

Τέτοιες μέρες αξίζει να θυμόμαστε πώς ήταν η Ηλεία μας κάποτε

Τα κυπαρίσσια δε θα μπορούσαν να λείπουν από το τοπίο. Τι ανόητη η προκατάληψη ότι είναι μόνο για τα νεκροταφεία!

Τα πεύκα κατηφορίζουν την απότομη πλαγια μέχρι να συναντήσουν τις σκάλες με τα αγιανναίικα λιοστάσια

Δέντρα και πεύκες

Ασβοφωλιές

Κι άλλες δρύες

Τα πευκάκια αποδεικνύουν ότι το δάσος είναι ολοζώντανο, αναγεννάται και επεκτείνεται

Στη μικρή έκταση που είχε καεί πριν λίγα χρόνια πάνω από το μοναστήρι της Σουδιώτισσας έχει γίνει μια επιπόλαιη αναδάσωση με κουκουναριές φυτεμένες υπερβολικά κοντά. Οι συνήθεις νεοελληνικές υπερβολές

Από το ιταλικό φυλάκιο ο ήλιος φαίνεται να δύει πίσω από τον Αϊ-Γιώργη των Γρανιτσαιίκων