Ο ΚΑΜΠΟΣ ΕΠΡΑΣΙΝΙΣΕΝ

.

Ο κάμπος επρασίνισεν απ' τα πολλά λουλούδια
και συ δεν βγαίνεις να σε ειδώ αγάπη μου καινούρια.
Τον ταμπουρά μου τσάκισα κυρά μου στην αυλή σου
για ένα φιλί που μου ' ταξες εσύ και η αδερφή σου.
Δωσ' μου το κόρη το φιλί, δωσ' μου το μη λυπάσαι
στον κάτου κόσμο θα το βρεις κρεβάτι να κοιμάσαι.
Ποιος είδε ψάρι στο βουνό, τη θάλασσα σπαρμένη
ποιος έχει τούτον τον καιρό αγάπη μπιστεμένη.
Ποιος είδε γρίβο άλογο σε πράσινο λιβάδι
και ποιος κορίτσι έμορφο κοντά σε παλικάρι.
Δεν σου το δίνω το φιλί, γιατί 'σαι μαρτυριάρης
όπου βρεθείς κι όπου σταθείς εμένα κουβεντιάζεις.
Δεν είμαι φύλλο να κοπώ, λυγιά για να λυγίσω
δεν είμαι τόσο αδιάντροπος για να σε μαρτυρήσω.
Θα σου το δώσω το φιλί να μη βαριά αρρωστήσεις
μα στο Θεό να ορκιστείς να μη το μαρτυρήσεις.
Σ' το 'πα και σ' το παράγγειλα, στο λε' και μοναχός μου
τα μαύρα ρούχα μη φοράς γιατ' είν' ο θάνατος μου.
Θέλω να σκίσω το βουνό με της ελιάς το φύλλο
και να 'βρω άνθρωπο μπιστό δυό λόγια να σου στείλω
Όσ’ άστρα έχει ο ουρανός κι η Πάτρα παρεθύρια
τόσες φορές θα σε φιλώ στα μάτια και στα φρύδια.
.

ΤΑ ΒΑΪΑ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

.
Κυριακή των Βαΐων σήμερα, θυμόμαστε πώς οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ υποδέχθηκαν τον Ιησού επί πώλου όνου εισερχόμενο στην πόλη, με τα βάια των φοινίκων στα χέρια. Στις εκκλησίες δίνονται κλαδιά δάφνης, και έτσι από σύγχυση πολλοί αποκαλούν τη δάφνη βαγιά. Σε άλλα μέρη, όπως στα Επτάνησα, μοιράζονται φύλλα φοίνικα πλεγμένα σε περίπλοκα, εντυπωσιακά σχήματα, όπως αυτά της φωτογραφίας, που είναι από το Μπανάτο της Ζακύνθου.
.

Το κόκκινο ρυγχωτό σκαθάρι (λατινική ονομασία Rhynchophorus ferrugineus, αγγλική red palm weevil
.
Οι φοίνικες όμως μαστίζονται τα τελευταία πέντε χρόνια από τον εισαγόμενο διάβολο που ακούει στο όνομα «ερυθρός ρυγχωτός κάνθαρος» (λατινική ονομασία Rhynchophorus ferrugineus, αγγλική red palm weevil). Το σκαθάρι αυτό, που ήρθε στην Ελλάδα από την Αίγυπτο τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν γινόταν αθρόα και απρόσεκτη εισαγωγή φοινίκων από το εξωτερικό, δεν έχει στον τόπο μας τον εχθρό που στην πατρίδα του συγκρατεί τον πληθυσμό του σε ισορροπία, οπότε πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα και έχει σαρώσει τους φοίνικες σε μεγάλες εκτάσεις της Κρήτης, της Πελοποννήσου, της Αττικής, με συνεχείς επεκτατικές τάσεις.
.

28 Οκτωβρίου 2009, ο φοίνικας είναι ακόμη θαλερός
.

Οι φοίνικες της περιοχής μας έχουν υποστεί πανωλεθρία. Τελευταίο θύμα του κόκκινου σκαθαριού ο παλιός φοίνικας της κεντρικής πλατείας του Πύργου, ένα από τα τοπόσημα της πόλεως. Ας ελπίσουμε ότι οι αρμόδιοι δεν θα κάθονται να παρατηρούν πώς ξεραίνεται από τις καφετέριες της πλατείας κουνώντας το κεφάλι, αλλά θα σπεύσουν προς σωτηρία του.
.

Ο φοίνικας σήμερα

.

Είναι κρίμα ο αιωνόβιος φοίνικας, που εμφανίζεται σε παλιές φωτογραφίες σε νεαρή ηλικία ανάμεσα σε σπίτια, πριν το συγκεκριμένο σημείο γίνει πλατεία, να πεθάνει τόσο άδοξα. Ελπίζουμε ότι έστω και τώρα που είναι αργά, Νομαρχία και Δήμος θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να σώσουν ό,τι έχει απομείνει. Ειδικά στην Ηλεία η απώλεια έστω και ενός δένδρου είναι σημαντική.
.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΕΡΙ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Ο Κολοκοτρώνης, όταν ήταν στη Ζάκυνθο, «...με πόνο βαθύ σήκωνε τα μάτια κατά τα βουνά του Μοριά και μουρμούριζε, αναστενάζοντας: "Αχ, δε θα ξανάρθει το σεφέρι; Δε θ' αντιλαλήσει πάλι στις ράχες σας το ντουφέκι το Κολοκοτρωναίικο;"»
Έπαιρνε, πολλές φορές, το στερνοπαίδι του, τον Κολίνο, από το χεράκι, κι ανέβαιναν από την Παναγιά του Πικρίδη το δρόμο του κάστρου. Τού 'δειχνε μακριά τα βουνά του Μοριά με τις σταχνογάλαζες κορφές στην ψιλή γάζα της πάχνης. «Εκεί έζησαν οι πρόγονοί μας», τού 'λεγε. «Αυτός ο τόπος στενάζει τώρα κάτου από το ζυγό».
«Το λαϊκό τραγούδι έχει κάμει αθάνατες τούτες τις στιγμές...», γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του «Ο Γέρος του Μοριά» ο Σπύρος Μελάς
.

.

Πάνε εκατόν πενήντα χρόνια απάνω – κάτω, που ο Σουλτάνος έδωκε διαταγή, όπου περνάγανε οι κλέφτες και τους έδιναν ψωμί, άλλους να κρεμάνε, άλλους να φουρκίζουν, άλλους να φυλακίζουν και άλλα πολλά. Ετότες, ο Κολοκοτρώνης ήτανε πάνω στα ζουμιά του. Είπε στους συντρόφους του, ο τόπος δε μας χωράει πια, ελάτε να φύγουμε να πάμε στα Εφτάνησα.

.

Οι αροκάριες στο Κτήμα Μερκούρη, σύμφωνα με τη τοπική παράδοση, βρίσκονται στη θέση της πηγής όπου ο Γέρος του Μωριά και οι σύντροφοί του έφαγαν το τελευταίο γεύμα πριν περάσουν στη Ζάκυνθο. Εκεί διάβασαν το μέλλον στις σπάλες του αρνιού, που ήταν ευοίωνο
.
Όπου πήγανε στο Κατάκολο του Πύργου. Εκεί κοντά είναι ένα λιμανάκι, το λένε Κορακοχώρι, και εκεί είχε πει και ήρθε καΐκι να τους πάρει, κι εμπήκανε στο πλοίο.

.

Ο όρμος Χόρταις του Κορακοχωριού το 1930. Με εξαίρεση το Μερκουραίικο σπίτι, αυτή θα πρέπει να ήταν η τελευταία θέα της Πελοποννήσου που αντίκρυσαν ο Κολοκοτρώνης και οι συνοδοί του κατά την αναχώρησή τους για τη Ζάκυνθο το Μάιο του 1806
.

Ο Γιάννης, ο αδερφός του Κολοκοτρώνη, και ο Γιώργος από τον Αϊτόν λένε του πλοιάρχου:
- Αν γυρίσει το πλοίο, πνιγόμαστε;
- «Δεν είναι δυνατό να γυρίσει», τους είπε.
- «Όχι δε γυρίζει, όχι γυρίζει», τσακωθήκανε.
- «Εμείς θα πάμε να μας φάνε τα πουλιά που μας γνωρίζουν» λένε, κι ήρθανε στο Μοναστήρι στους Αιμιαλούς κοντά στη Δημητσάνα. Εκάμανε λημέρι στο ληνό, μα τους επρόδωσε ο Καλόγερος και τους έκαψαν οι Δημητσανίτες με μπαρούτι και με θειάφι.

.

«Η πόρτα του Κολοκοτρώνη, Ζάκυνθος». Δημήτριος Πελεκάσης, λάδι σε hardboard 36x32 εκ.
.
Ο Κολοκοτρώνης με τους άλλους επέρασαν στη Ζάκυνθο. Επήγε σ’ ένα μπακάλη ν’ αγοράσει αυγά να φάνε. Τ’ αυγά εκάνανε μια δραχμή. Το ‘δωσε μια σφάντζικα, του λέει ο μπακάλης:
- Λείπει μια πεντάρα.
- «Δεν έχω άλλα», του λέει.
- «Ετόσο κάνουνε. Έχω αμαρτίες Κολοκοτρωνέικες», είπε ο μπακάλης.
Του παίρνει την σφάντζικα πίσω (ο Κολοκοτρώνης).
- Γιατί την παίρνεις πίσω;
- «Για τις αμαρτίες μου», του λέει.
Έτσι επροδόθηκε πως ήταν ο Κολοκοτρώνης. Του κάνανε υποδοχή. Τι έγινε κατόπι, λέει το παρακάτω τραγούδι.

.

Άποψη της Χώρας της Ζακύνθου από το φρούριο Ψωφίς. Στο βάθος τα βουνά της Πελοποννήσου

.
Κολοκοτρώνης κάθεται στη Ζάκυνθο το κάστρο.
Βάνει το τσάλι και κοιτά και το Μωριά αγναντεύει.
Βλέπει της Μάνης τα βουνά, βλέπει τα Πέντε Αλώνια*,
βλέπει την Αλωνίσταινα, βλέπει το Λιμποβίσι,
βλέπει και τ’ Αρκουδόρεμα, που ‘χαν το γύρισμά τους,
και του ‘ρθε σαν παράπονο και κάθεται και κλαίει.
Και του Γιαννάκη μίλησε και του Γιαννάκη λέει.
- Γιαννάκη, πού ΄ν΄τ΄ αδέρφια σου ο Γιάννης κι ο Κουντάνης,
κι ο Γιώργος από τον Αετό απ’ τη μεγάλη χώρα.
.

.

Άλλη παραλλαγή:

.

Ο Θοδωράκης κάθεται στη Ζάκυνθο στο κάστρο.
Βάνει το κυάλι και κοιτάει και το Μωριά αγναντεύει.
Βλέπει της Μάνης τα βουνά, βλέπει τα Πέντε Αλώνια,
και την Κλινίτσα τη μισή πολύ σκοτεινιασμένη
και του ‘ρθε σαν παράπονο και κάθεται και κλαίει.
Και του Γιωργούλη εμίλησε και του Γιωργούλη λέει.
- Γιωργούλη, πού είν΄τ΄ αδέρφια μας ο Γιάννης κι ο Κουντάνης;
Στο Ζυγοβίστι κείτουνται, κορμιά δίχως κεφάλια.

.

(*) Οι περιοχές αυτές μνημονεύονται ακόμη και σήμερα σαν προσφιλή λημέρια των κλεφτών και μάλιστα των Κολοκοτρωναίων. Νοτιοδυτικά του Αρτοζήνου και βόρεια του βουνού Στουρνάρι είναι η τοποθεσία «Πέντ' Αλώνια», όπου λημέριαζε ο γνωστός κλέφτης Δήμος, «βγαίνει στα Πέντ' Αλώνια και αγνάντιο στο χωριό», όπως λέει και το τραγούδι. (Γορτυνιακόν Ημερολόγιον 1948, Αράχοβα η Γορτυνιακή και το περί αυτής δημώδες άσμα του κλέφτου Δήμου. Τ. Γριτσοπούλου, σελ. 30-42).

.
(Από το βιβλίο «Λαογραφικές καταγραφές στο Βαλτεσινίκο Γορτυνίας» του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών)
.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, επιζωγραφισμένη λιθογραφία, Adam Friedel, Παρίσι 1830
.

Μια πιο «δική μας» εκδοχή:

.

Ο Θοδωράκης κάθεται στης Ζάκυθος το κάστρο
Βάνει το κυάλι και τηρά και το Μωριά αγναντεύει
Βλέπει της Κόρθος τα βουνά, καρσί με της Βυτίνας
Βλέπει και τ‘ Αρκουδόρεμμα, το δόλιο Λιμποβίσι
Βλέπει της Πιάνας τα βουνά, τα κλέφτικα λημέρια.

Τον πήρε το παράπονο και κάθεται και κλαίει.

Πού είναι οι κλέφτες του Μωριά οι Κολοκοτρωναίοι;
.

Κολοκοτρώνης έγχρωμη λιθογραφία Giovanni Boggi
.
«O Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου».
.

Η κηδεία του Κολοκοτρώνη, Pierre Bonirote (Πιέρ Μπονιρότ), 1843
.
Ο Κολοκοτρώνης έχων αγαθήν καρδίαν, πατριωτισμόν μέγαν, φρόνησιν μεγάλην, και δεν ηθέλησε ποτέ να εμβάψη τας χείρας του εις ανθρώπινον αίμα, αν και το εξωτερικό του ήτον άγριον και ο χαρακτήρ του ορμητικός, και όστις τον έβλεπε, τον εξελάμβανεν ως άνθρωπον άγριον και αιμοβόρον, και εντεύθεν ηπατήθησαν πολλοί.
Ήτο μεν αγράμματος, αλλ’ ευφυής, και ως επί το πλείστον ωμίλει δια παροιμιών και μύθων καταλλήλως εφαρμοζομένων εις την προκειμένην ομιλίαν. Ήτο σύννους πάντοτε, και τα στρατιωτικά σχέδιά του συνετά, ώστε ουδέποτε απέτυχον. Εγνώριζε να προφυλάττη τους στρατούς του από τους κινδύνους.

.
Θεόδωρος Ρηγόπουλος, γραμματικός του Πάνου Κολοκοτρώνη, «Απομνημονεύματα από των αρχών της Επαναστάσεως μέχρι του έτους 1881», Αθήνα, 1979
.

«ΜΟΥΓΓΑ ΣΤΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ», Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΩΝΗ ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ

.
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει η ηλεκτρονική μελάνη των όσων έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση για τους πολιτικούς και η επιβεβαίωση ήρθε.
.

.
Αντί να τους απασχολούν τα αίσχη και οι παρανομίες, προτιμούν να καταπιάνονται με τα ιστολόγια και την ελευθερία έκφρασης.
Λίγη ντροπή...

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ: ΑΓΑΠΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΗΛΕΙΑ;

Η σημερινή "Πατρίς", αφορμή για μελαγχολικές σκέψεις για το μέλλον της Ηλείας
.
Διαβάζοντας τον τοπικό τύπο και επισκεπτόμενος το χωριό, κάθε φορά αναρρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος από τους ανθρώπους που ασκούν εξουσία, ο οποίος αγαπά πραγματικά και ανιδιοτελώς αυτό τον τόπο στο σύνολό του. Η ερώτηση εκ προοιμίου δεν αφορά τους πολιτικούς, τους βουλευτές του Νομού και όσους κατάγονται από αυτόν αλλά εκλέγονται αλλού, διότι αυτοί είναι γνωστό ότι δεν αγαπούν τον τόπο τους, αλλά τη θέση τους και τα χρυσοφόρα κεκτημένα προνόμια της εξουσίας. Αν τον αγαπούσαν, θα πολιτεύονταν αλλιώς και τα αποτελέσματα στον τόπο θα ήταν άλλα. Επομένως το ερώτημα απευθύνεται στους αυτοδιοικητικούς, σε αυτούς δηλαδή που μένουν στον τόπο τους και οι ενέργειες ή τα λάθη τους έχουν άμεσο αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία και οικονομία. Ούτε εδώ τα πράγματα είναι θετικά.
.
.
Συλλαλητήριο στη Βάρδα

.
Ξεκινώντας από το βορρά και με αφορμή τη νέα διοικητική διαίρεση της χώρας, έχουμε την τάση απόσχισης του Δήμου Βουπρασίας, επειδή θεωρεί ότι η συνένωσή του με τον όμορο Δήμο Λαρισσού Αχαΐας του δίνει την πρωτοκαθεδρία, ενώ η συνένωση με τους δήμους του κάμπου τον υποβαθμίζει. Το ότι η Αχαΐα μεθοδεύει, ίσως και με τη συνέργεια της Βουπρασίας, την υπαγωγή του δάσους της Στροφυλιάς στα δικά της όρια, δεν έχει και μεγάλη σημασία για τους τοπικούς παράγοντες.
.

Λήψη από αέρος της Ολυμπίας. Σε λίγο θα μας ζητούν διαβατήριο...
.
Στο κέντρο του νομού μας, ο Ολύμπιος κύριος Αηδόνης δήλωσε ότι η συνένωση της Αρχαίας Ολυμπίας με το Δήμο Πύργου οδηγεί στη δημιουργία «Πυργιστάν», ενώ μια πρωτοβουλία δημοτών του απαξιώνει τα υπόλοιπα διαμερίσματα του νυν δήμου, διότι «διασύρουν την αίγλη της Ολυμπίας και τα ενδιαφέροντα της Ολυμπίας δεν είναι αγροκτηνοτροφικού ενδιαφέροντος, αλλά τουριστικού και πολιτισμικού σε διεθνές επίπεδο», σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Αρχαίας Ολυμπίας Αναστάσιο Μίχο. Η υπεροπτική και αυτάρεσκη ολιγαρχία της Ολυμπίας δηλαδή περιφρονεί τα γύρω χωριά και επιδιώκει τη δημιουργία ενός Βατικανού, ή καλύτερα ενός «Ολυμπιστάν». Τους τουρίστες τους άραγε θα τους ταΐζουν με αγροκτηνοτροφικά προϊόντα εισαγωγής;
.

Ο πιστολέρο της Sugarville
.
Πηγαίνοντας νοτιότερα και παραλιακά, φθάνουμε στη Ζαχάρω, ή μάλλον Sugar Town του κυρίου Πανταζή Χρονόπουλου. Εδώ πια μιλάμε για Φαρ Ουέστ, όπου τα πράγματα δε βαδίζουν στα όρια του Νόμου, αλλά τα έχουν προ πολλού ξεπεράσει. Ο εν λόγω κύριος έχει απασχολήσει δεκάδες φορές τον Τύπο με τις ενέργειές του και είναι απορίας άξιον πώς παραμένει καθισμένος στο θώκο του. Μήπως με τη βοήθεια του πιστολιού του;
.
Πανταζής Χρονόπουλος, Δήμαρχος Ζαχάρως Ηλείας

.

Ευάερο, ευήλιο, με ηχηρό όνομα και ωραία παρτέρια, αλλά σχεδόν κενό περιεχομένου
.
Επανερχόμαστε στο κέντρο, στην πρωτεύουσα. Ενώ κύριο θέμα συζήτησης είναι η απομάκρυνση ή μη της ΣΕΤΤΗΛ και η χωροθέτηση του ΤΕΙ, κανείς δε μπορεί να παραδεχθεί ότι υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες όχι νέο, αλλά ούτε το υπάρχον ΤΕΙ δεν είναι βιώσιμο. Νομάρχης και Δήμαρχος ερίζουν για την τοποθεσία του νέου ΤΕΙ και το στέλνουν πότε μέσα στη Λίμνα, πότε στα Βυτιναίικα, πότε δω και πότε εκεί, ενώ η ιδεατή λύση είναι στην είσοδο της πόλεως, στο χώρο του παλιού Ινστιτούτου, του παλιού Μανωλοπούλειου και του εργοστασίου Ξυστρή, με την αναστήλωση και χρήση των υπαρχόντων κτηρίων, που βρίσκονται σε ελεεινή κατάσταση. Για την ώρα την είσοδο της πόλης κοσμεί το νοσοκομείο με το βαρύγδουπο όνομα και την προβληματική παροχή υπηρεσιών υγείας. Μόνο που και αυτό οδηγείται σε κλείσιμο, φέρνοντας το νομό μας σε υγειονομική κατάσταση χειρότερη από αυτήν που υπήρχε πριν την ανέγερσή του.
.
Τελειώνοντας, λίγα λόγια για την εκκλησιαστική κατάσταση στο νομό μας. Στην Ηλεία σήμερα διαποιμαίνουν τρεις επίσκοποι, ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός, ο Επίσκοπος Ωλένης Αθανάσιος και ο Μητροπολίτης Ολυμπίας και Τριφυλίας Χρυσόστομος. Ο πρώτος, ευτυχώς αμέμπτου ηθικής και αδιαμφισβήτητου κύρους στους κόλπους της Ιεραρχίας, είναι πλέον ηλικιωμένος και ανήμπορος να ασκήσει τα διοικητικά καθήκοντά του, για αυτό και χρειάστηκε τη βοήθεια του δευτέρου, κύριο δε μέλημά του, σε βαθμό εμμονής, είναι η ανέγερση του νέου ναού του Αγίου Χαραλάμπους. Σεβασμιώτατε, έχει Άγιο Χαράλαμπο ο Πύργος και τον πανηγυρίζει με συγκεκριμένο τρόπο εδώ και εκατόν ογδόντα χρόνια! Με τα χρήματα που θα δαπανηθούν για την ανέγερση του νέου ναού, θα μπορούσαν να αναστηλωθούν ένα σωρό παλαιοί ναοί, τραυματισμένοι από το χρόνο και τους σεισμούς, με πρώτο και καλύτερο τον Άγιο Νικόλαο του Πύργου, στον οποίον οι ζημιές του σεισμού του Ιουνίου 2008 είναι ακόμη εμφανείς. Εις ό,τι αφορά δε τον τρίτο επίσκοπο, η ύπαρξή του γεννά το ερώτημα μήπως και στην Ελλαδική Εκκλησία πρέπει να γίνει κάποτε ένας «Καλλικράτης». Ογδόντα δεσποτάδες είναι πολλοί. Στην Ηλεία δε τρεις είναι πάρα πολλοί!
.

Αυτό το κουρέλι στο χάρτη κάποτε εξυπηρέτησε κομματικές σκοπιμότητες. Σήμερα είναι μόνο πηγή προβλημάτων, κυρίως για την Αιτωλοακαρνανία και για την Ηλεία

.
Το θλιβερό συμπέρασμα που προκύπτει από τη μελέτη αυτών των γεγονότων είναι ότι ο καθένας από τους τοπικούς ηγέτες της περιοχής μας ενδιαφέρεται μόνο για το μαγαζάκι του και για τη θεσούλα του. Αντί αυτής της μιζέριας, θα θέλαμε να τους βλέπαμε να παλεύουν πρώτα για την κατάργηση του διοικητικού τέρατος που λέγεται «Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας» και μετά για την Ηλεία μας, με όλο το είναι τους και με κάθε κόστος. Για τη γη που προδώσαμε και ποτίσαμε με δηλητήριο, που ξεπουλάμε και διαχειριζόμαστε σαν να είναι το τσιφλίκι του παππούλη μας και που κάποιοι από εμάς δεν καταδέχονται πια και θέλουν να ξεκόψουν από το σώμα της.

ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

Αρχαία Ολυμπία, ένα από τα πολλά χωριά της Ηλείας
.
Άστραψε και βρόντηξε ο Δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας κ. Αηδόνης, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, στην πρόταση του Δημάρχου Πύργου για συνένωση των δύο Δήμων, θεωρώντας την απαράδεκτη για ένα τόσο ιστορικό τόπο όπως η ιδιαίτερη πατρίδα του. Είναι όμως έτσι; Ασφαλώς όχι! Η τοποθέτηση του κ. Αηδόνη είναι του ιδίου (χαμηλού) επιπέδου με τις αιτιάσεις των Θεσσαλονικέων περί «συμπρωτεύουσας» και «αθηναϊκού κρατιδίου».
.
Το κρατίδιο του κυρίου Αηδόνη. Η συνένωσή του με τον Πύργο θα οδηγήσει στη δημιουργία Πυργιστάν!
.
Τι είναι στην πραγματικότητα η Αρχαία Ολυμπία, η πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου; Είναι ένα καταθλιπτικό τσιμεντένιο χωριό, χωρίς καμμία αισθητική, καμμία γοητεία, που τυχαίνει να συνορεύει με το μοναδικό αρχαιολογικό χώρο όπου οι αρχαίοι Ηλείοι λάτρευαν το Δία και την Ήρα και τελούσαν τους αγώνες προς τιμήν του πατέρα των θεών. Αν δούμε το χωριό απομονωμένο από τον αρχαιολογικό χώρο, ως αυθύπαρκτο οικισμό, είναι τυχερό που αποτελεί πρωτεύουσα αυτού του δήμου.
.

.
Η Ολυμπία είναι το καμάρι ημών των Ηλείων, αλλά όχι το χωριό του κυρίου Αηδόνη. Οι πέτρες και τα δέντρα -όσα γλύτωσαν από την ανικανότητα και του ιδίου- που βρίσκονται δίπλα, από τα οποία αντλεί το υπεροπτικό ύφος του. Το θράσος λοιπόν του κυρίου Αηδόνη να αποχωρήσει από τη συνάντηση των δημάρχων είναι εντελώς απαράδεκτο. Ας φροντίσει για την ευπρεπή και επαρκή παρουσία του Δήμου του στο Διαδίκτυο, το οποίο θα επισκεφθεί πρώτα ο ενδιαφερόμενος, και μετά ας διεκδικήσει την έδρα ενός μεγαλύτερου δήμου.
.


.
Έψαξα για ώρες στο Διαδίκτυο για κάτι ωραίο, κάτι αξιόλογο, σχετικά με την πρωτεύουσα του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Τίποτε, πέρα από ξενοδοχεία εργολαβικής αισθητικής. Ακόμη και η εκκλησία τους άσχημη είναι. Μόνο ο σιδηροδρομικός σταθμός είναι άξιος προσοχής. Όλα περιστρέφονται γύρω από τις αρχαιότητες. Η σύγχρονη Αρχαία Ολυμπία είναι ανύπαρκτη, ψόφια. Είναι απλώς το γκαράζ όπου παρκάρουν οι τουρίστες και η αγορά όπου θα ψωνίσουν το αναψυκτικό ή το ενθύμιό τους. Θλιβερό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
.

Η σύγχρονη Αρχαία Ολυμπία, χτισμένη από τις πέτρες του αρχαίου ιερού των Ηλείων, όπως φαίνεται από το διάστημα
.
Αφιππεύσατε, λοιπόν, κύριε Δήμαρχε, κοιτάξτε γύρω σας και έξω από το παράθυρό σας με καθαρή ματιά και ξεχάστε τις πρωτοκαθεδρίες και τα μεγαλεία.
.

Ο κεντρικός δρόμος της Ολυμπίας. Το πλακόστρωτο δάπεδο δεν έσωσε την κατάσταση
.

Τσιμέντο, πανώ και δήθεν αρχαιοελληνική γραμματοσειρά για τον "Κουμπερτένιο δρόμο": νεοελληνική αισθητική στον "κάλλιστον της Ελλάδος τόπον".

.

Πού 'σαι Φειδία...
.

Μπετόν
.

Κτήριο του σιδηροδρομικού σταθμού, από τα ελάχιστα αξιόλογα
.

Ο Σταθμός Ολυμπίας, το μοναδικό νεοκλασσικό κτήριο ενός χωριού που θα έπρεπε να είναι μία κούκλα, αλλά δεν είναι

.

Τσιμεντόκουτο

.

Νεοελληνικό πανωσήκωμα
.

Στενά μπαλκόνια, πόρτες, κλιματιστικά και μεσοτοιχία: θα μπορούσε να είναι στην Αθήνα, όμως είναι στην Ολυμπία

.

.

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ: ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η Ήλις, σύμφωνα με τον Παυσανία, είχε σύνορα ευδιάκριτα μέχρι σήμερα. Τα όρη Ερύμανθος και Κωτίλιον και οι ποταμοί Λαρισσός, Ερύμανθος και Νέδα, είναι λίγο πολύ και τα σημερινά όρια του Νομού Ηλείας. Οι περιοχές στις οποίες χωριζόταν η χώρα της Ήλιδος είναι σήμερα λιγότερο ευδιάκριτες
.
Η συζήτηση γύρω από το σχέδιο «Καλλικράτης» και τη μελλοντική διοικητική διαίρεση της χώρας έχει ανάψει, το ίδιο και τα παζάρια και οι προσωπικοί υπολογισμοί των υφισταμένων ή επιδόξων τοπικών αρχόντων. Στον τύπο των γειτονικών Νομών, όπως φαίνεται παρακάτω, ήδη έχουν εμφανιστεί χάρτες με πιθανά σενάρια.
.

Πρόταση για την κατά «Καλλικράτη» διαίρεση της Αρκαδίας. Η διάκριση μεταξύ των παλιών επαρχιών Γορτυνίας και Μαντινείας παύει να υφίσταται και έτσι Λεβίδι, Φάλανθος, Βυτίνα και Λαγκάδια συγκροτούν ένα δήμο
.

Αντίστοιχη πρόταση για τη Μεσσηνία
.
Σε εμάς η συζήτηση επίσης είναι έντονη και ενδιαφέρουσα, όπως φαίνεται από την αρθρογραφία στον τοπικό τύπο. Πολλές οι προτάσεις, όλες όμως βασίζονται στη συνένωση των δήμων όπως είναι αυτοί σήμερα, όπως δηλαδή τους διαμόρφωσε ο «Καποδίστριας».
.

Η Ηλεία του «Καποδίστρια» σύντομα θα περάσει στην Ιστορία
.
Πιστεύω ότι πρέπει να διαγράψουμε από το χάρτη τους καποδιστριακούς δήμους και να οριοθετήσουμε τους νέους δήμους επάνω σε λευκό χαρτί, με βάση γεωγραφικά και ιστορικά κριτήρια. Όλοι οι εμπλεκόμενοι μιλούν για τέσσερεις με πέντε δήμους. Όμως τόσες ήταν και οι περιοχές στις οποίες χωριζόταν η αρχαία Ήλις: η Κοίλη Ήλις, η Πισάτις, η Τριφυλία και η Ακρώρεια. Αν συνυπολογίσουμε και το τμήμα της αρκαδικής Παρρασίας που ανήκει σήμερα στην Ηλεία, φθάνουμε στον αριθμό πέντε.
.

Χάρτης της αρχαίας Ήλιδος του 1926, στον οποίον διακρίνεται η διαίρεση της χώρας
.
Ξεκινώντας από βόρεια, μπορούμε να δούμε στη μελλοντική διαίρεση το Δήμο Κοίλης Ήλιδος με πρωτεύουσα, δικαιωματικά, την Αμαλιάδα, που θα περιλαμβάνει όλο το τμήμα του Νομού βορείως του Φραγκαπηδήματος. Αν η Βουπρασία προτιμήσει να ενωθεί με τον αχαϊκό Δήμο Λαρισσού, καλά θα κάνει να τον τραβήξει προς τη δική μας πλευρά, στην οποία ιστορικά ανήκει. Όρια της Ήλιδος προς την Αχαΐα άλλωστε ήταν ο Λαρισσός και το ακρωτήριο Άραξος
Ανατολικά του θα βρίσκεται ο Δήμος Ακρωρείας, αυτός που σήμερα οι εμπλεκόμενοι ονομάζουν «ορεινό δήμο». Οι σημερινοί Δήμοι Πηνείας και Ωλένης μπορεί να διασπαστούν. Πρωτεύουσά του μπορεί να είναι ο Λάλας ή η Δίβρη, με προτιμότερη τη δεύτερη, που το χρειάζεται περισσότερο ως κίνητρο για ανάπτυξη.
Νοτίως της Κοίλης Ήλιδος θα βρίσκεται ο Δήμος Πισάτιδος, ή έστω με το πιο «πιασάρικο» όνομα της Ολυμπίας, που θα εκτείνεται από τις εκβολές του Ιαρδάνου μέχρι την όχθη του Ερυμάνθου και από το Φραγκαπήδημα μέχρι τον Αλφειό. Πρωτεύουσά του δε μπορεί να είναι άλλη από τον Πύργο. Η Ολυμπία μπορεί να του δώσει το όνομά της, αλλά δε νομίζω ότι το σημερινό χωριό μπορεί να διεκδικήσει κάτι περισσότερο. Προσωπικά προτείνω το όνομα της Πισάτιδος. Αυτό ήταν το αρχαίο όνομα της περιοχής· ας μη γινόμαστε υστερικοί με την Ολυμπία. Θεωρώ δε το πρόθεμα «Αρχαία» περιττό για την Ολυμπία και την Ήλιδα. Δε λέμε «Αρχαία Αθήνα», ούτε «Αρχαία Αλίφειρα».
Διαβαίνοντας τον Αλφειό θα εισερχόμαστε στο Δήμο Τριφυλίας, με πρωτεύουσα τη Ζαχάρω, που θα εκτείνεται μέχρι τη Νέδα. Με αυτό το όνομα παίρνουμε πίσω το όνομα που αδόκιμα οικειοποιήθηκαν οι Μεσσήνιοι για την επαρχία του νομού τους που ποτέ δεν ανήκε στην ιστορική Τριφυλία.
Ανατολικά της Τριφυλίας, με όριο τον ποταμό Διάγοντα (Τσεμπερούλα), θα εκτείνεται ο Δήμος Φιγαλείας, που θα περιλαμβάνει τα αρχαία αρκαδικά εδάφη της σημερινής Ηλείας. Μεταξύ των ονομάτων της Φιγαλείας, ιδιοκτήτριας του ναού του Επικουρίου Απόλλωνος και της Αλιφείρας, γενέθλιας πόλεως της θεάς Αθηνάς, προκρίνω αυτό της Φιγαλείας, λόγω της σπουδαιότητας του μνημείου των Βασσών. Θα περιλαμβάνει τους Δήμους Αλιφείρας, Ανδριτσαίνης και μερικώς το Δήμο Φιγαλείας. Πρωτεύουσά του πρέπει να είναι η Ανδρίτσαινα και όχι η Καλλιθέα, μόνο και μόνο για το λόγο ότι είναι ένα ιστορικό και πανέμορφο χωριό. Η Νέα Φιγαλεία είναι καλύτερα να υπάγεται στην Τριφυλία. Ακόμη καλύτερα είναι να πάρει το ιστορικό της όνομα Ζούρτσα και να αφήσει το σημερινό της όνομα στο χωριό που το δικαιούται. Τέλος προτείνω, αν ο Επικούριος Απόλλων βρεθεί σε χωράφια του Δήμου Είρας της Μεσσηνίας, να γίνει μετακίνηση των ορίων στη σωστή τους θέση. Άλλο η αρκαδική Φιγαλεία, και άλλο η μεσσηνιακή Είρα και ο Μελιγαλάς.
Με αυτή τη διαίρεση δημιουργούνται σχετικά άνισοι πληθυσμιακά και οικονομικά δήμοι, αλλά με ισχυρούς συνεκτικούς ιστορικούς και γεωγραφικούς δεσμούς, αυτούς που αγνόησε σε μεγάλο βαθμό η προηγούμενη διοικητική διαίρεση και που αποφεύγουν, λόγω σκοπιμοτήτων, οι τοπικοί μας άρχοντες. Η ιστορία και η γεωγραφία της ιδιαίτερης πατρίδας όμως μιλούν ακόμη στην καρδιά του Νεοέλληνα.
.

ΤΑ ΚΑΤΑΣΧΕΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΟΛΟΥ

Η αιγυπτιακή ανεμότρατα ήδη βρίσκεται στα χέρια του νέου ιδιοκτήτη της

.

Φεύγουν τρία κατασχεμένα σκάφη από το λιμάνι του Κατακόλου, σύμφωνα με την εφημερίδα «Πρώτη». Η εικονιζόμενη ανεμότρατα όμως είναι ένα ωραίο σκαρί, που με ένα βάψιμο στις λαμαρίνες και μία μικρή συντήρηση θα μπορούσε να ομορφύνει το λιμάνι, αν αγκυροβολούσε μπροστά στην προκυμαία ή κοντά στη μαρίνα. Δεν έχει πολλά παλιά σκαριά το Κατάκολο, είναι κρίμα που χάθηκε για πάντα.

.

ΑΙΔΩΣ DEUTSCHER!

Berlin Neues Museum
Είναι εύκολο να κλέβεις τους θησαυρούς τέχνης του αδυνάτου
.
Musée du Louvre
και να κονομάς εκθέτοντάς τους στα δικά σου μουσεία.
.
FOCUS-Titel: Betrüger in der Euro-Familie. Η μετάφραση εδώ
Είναι εύκολο να εκχυδαΐζεις την τέχνη, δήθεν για να σοκάρεις.
.

Είναι εύκολο να καταφεύγεις σε προσβλητικές κραυγές, δυσανάλογες της πολιτικής και οικονομικής ισχύος σου.

.

.
Είναι πολύ εύκολο να σου απαντήσουν στο ίδιο πνεύμα, με χυδαιότητα. Για μας τους «χρεωκοπημένους Έλληνες» δε, πανεύκολο!
.

Είναι όμως πολύ δύσκολο να παράγεις διαχρονικό Πολιτισμό, Μέτρο και Αρμονία,
.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας
και ακόμη δυσκολότερο να τον διατηρείς αλώβητο από την περιρρέουσα χυδαιότητα.
.

Οι Γερμανοί σεβάστηκαν, θαύμασαν και ανέδειξαν τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων. Εδώ στην Ηλεία μας έχουν κάνει πολλά.

.
.
Σεβάστηκαν και ανέδειξαν την Ολυμπία. Καθιέρωσαν την Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας το 1936.
.

Heiligtum von Olympia
Τους οφείλουμε τη σύγχρονη όψη του αρχαίου ιερού της Ολυμπίας, που ανασκάπτεται απο το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών συνεχώς από το 1870.
.

Φιλιππείον
Είναι από τους ελάχιστους λαούς που επέστρεψαν αρχαιότητες στην Ελλάδα. Χάρη στην επιστροφή των μελών του Φιλιππείου, που δεν ήταν καν κλεμμένα, κατέστη εφικτή η αναστήλωση του Φιλιππείου πριν μερικά χρόνια.

.

Τα έργα των συμπατριωτών τους, εντεταγμένα στην ελληνική φύση και λουσμένα στο ελληνικό φως, έρχονται και απολαμβάνουν μαζικά στον τόπο μας Γερμανοί τουρίστες τα καλοκαίρια. Τους πουλάμε ήλιο, θάλασσα και φύση, μας αφήνουν τα λεφτά τους και με αυτά αγοράζουμε τα αμέτρητα προϊόντα τους που εισάγουμε.

.

Για αυτό μας πονάει η χυδαιότητα που ξερνούν τον τελευταίο καιρό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσής τους. Ειδικά όταν τα μουσεία τους είναι γεμάτα με ελληνικές αρχαιότητες, είναι τουλάχιστον προκλητικό να μας ζητούν να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Και όταν δεν έχουν εξοφλήσει τα χρέη τους από τον πόλεμο, υπερβαίνουν τα εσκαμμένα προτείνοντας να πουλήσουμε τα νησιά μας.

.

Αρκετά Γερμανοί! Ως εδώ!

.