Ο ΠΥΡΓΙΩΤΗΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

Χάραξε το όνομα της πατρίδας του στο κάγκελο του ΚΑΤ, για να την αισθάνεται κοντά του όταν βγαίνει για τσιγάρο

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Το τετραήμερο τελείωσε με ένα καφέ στον Άγιο Ανδρέα Καλό φθινόπωρο!

ΑΠΑΤΗΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ

Οδός Γερμανού


Ανθισμένο μπαλκόνι στην Ερμού


Οδός Αγίου Σπυρίδωνος


Η αυλόπορτα της ίδιας οικίας


Αγίου Σπυρίδωνος και Λιούρδη


Οδός Λιούρδη


Η Αγορά


Οδός Κρεσταινίτου


Το καμπαναριό του Αγίου Νικολάου


Γωνία Ερμού και Γερμανού

ΟΙΚΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ, Η ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ ΜΑΣ

Ήταν ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα για την πόλη του Πύργου, που θα μπορούσε να γίνει εστία πολιτισμού και ανάμνηση της αλλοτινής ακμής της. Δυστυχώς έπεσε στα χέρια του φαύλου Ελληνικού Κράτους. Αφού πρώτα λεηλατήθηκε, μετά δόθηκαν υποσχέσεις, έγιναν φανταχτερά σχέδια, δαπανήθηκαν από το Δήμο τεράστια ποσά για να στηθούν τα λίγα σίδερα και οι λαμαρίνες που προστατεύουν τους περαστικούς από τα πίπτοντα υλικά. Χρόνο με το χρόνο, με τη βοήθεια των σεισμών, των καιρικών συνθηκών και της αδιαφορίας, καταρρέει. Ο πανέμορφος ζωγραφικός διάκοσμος των οροφών και των τοίχων, που διακρινόταν από τα μισόκλειστα παράθυρα, έχει σχεδόν σωριαστεί.
Αυτή η χώρα δεν έφθασε εδώ που έφθασε μόνον επειδή «μαζί τα φάγαμε». Χρεωκόπησε επειδή τα μεγαλύτερα ποσά δαπανήθηκαν για να γκρεμίσουμε, να καταστρέψουμε, να χαλάσουμε, να τσιμεντώσουμε.
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας...

ΜΕ ΓΕΛΑΣΕ ΜΙΑ ΧΑΡΑΥΓΗ

Ο γερο-Πανάγος από το Σινούζι

Με γέλασε μια χαραυγή τ’ άστρο και το φεγγάρι,
με γέλασαν και μου ‘πανε ποτέ δεν θα πεθάνω.

Άντε και βγήκα νύχτα στα βουνά, ψηλά στα κορφοβούνια,
βλέπω το χάρο να ‘ρχεται στο άλογο καβάλα.

Μη με παίρνεις χάρε, μη με παίρνεις
αφού δε με ξαναφέρνεις.
.

ΣΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ

Άποψη του Κόλπου της Κυπαρισσίας. Χαρακτικό του Otto Magnus von Stackelberg. Ο Κυπαρισσιακός ονομαζόταν, σύμφωνα με την παλιά ονομασία της μεσσηνιακής πόλης που βρισκόταν στο νότιο άκρο του, Κόλπος της Αρκαδιάς

Μωρέ στης Αρκαδιάς, στης Αρκαδιάς τον πλάτανο, κυρά Λένη,
Ελένη ζηλεμένη, κάθετ’ ο κατής και κρένει.
Μωρέ και γράφουν τα, να γράφουν τα φιρμάνια του, κυρά Λένη,
Ελένη ζηλεμένη, όπ’ αγαπάει να παίρνει.
Μωρέ να παίρνει ο Του- να παίρνει ο Τούρκος τη Ρωμιά, κυρά Λένη,
Ελένη ζηλεμένη, και ο Ρωμιός την Τούρκα.
Μωρέ να παίρνει ο πρώ- να παίρνει ο πρώτος ξάδερφος, κυρά Λένη,
Ελένη ζηλεμένη, την πρώτη του ξαδέρφη.

Η ΔΙΑΜΑΝΤΩ

Οι αρραβωνιασμένοι (Ανδρίτσαινα)

Σήκω Διαμάντω να πας για ξύλα!
Δεν μπορώ μάνα μ,’ δεν μπορώ.
Δεν μπορώ μάνα μ,’ θα πεθάνω,
φέρτε το γιατρό να γιάνω.
Σήκω Διαμάντω να πας στο μύλο!
Δεν μπορώ μάνα μ,’ δεν μπορώ.
Δεν μπορώ μάνα μ,’ θα πεθάνω,
φέρτε το γιατρό να γιάνω.
Σήκω Διαμάντω να σε παντρέψω!
Όπαλα μάνα μ,’ όπαλα!
Όπαλα μάνα μ,’ όπαλα,
όσα κι αν θέλει, δώσ’ του τα.

Με αυτό το εύθυμο τραγούδι που χορεύεται στα βήματα του τσάμικου και με την υπέροχη παλιά φωτογραφία του ζευγαριού από την Ανδρίτσαινα που βρήκα στο Μοναστηράκι, εύχομαι στις εορτάζουσες Αδαμαντίες τα καλύτερα!