Τρίτη 27 Μαΐου 2008


.
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ
Μουσείο ήταν και πάει

.
Της Παρασκευής Κατημερτζή
.


Μετά την κοπή των καμένων δένδρων, ο Κρόνιος Λόφος έκανε λίφτινγκ για τη συγκράτηση των χωμάτων και φυτεύθηκε με υδροσπορά (εκτόξευση νερού)- με ιδιωτικές χορηγίες. Χάθηκε όμως η ευκαιρία να διερευνηθεί ανασκαφικά το φρούριο. Τα υποστυλώματα συγκρατούν τον ετοιμόρροπο εδώ και χρόνια αναλημματικό τοίχο, ενώ ο χώρος είναι περιφραγμένος με... κοτετσόσυρμα
.
Η πυρόπληκτη Αρχαία Ολυμπία αγωνίζεται, ακόμη, να βρει ξανά το βήμα της, αλλά το Μουσείο της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων τείνει να ακυρωθεί.
Στο νέο Μουσείο της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαία Ολυμπία ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε μια περιήγηση σε 400 αρχαιότητες ή σε μια τετράγλωσση ψηφιακή επίσκεψη. Προτού όμως εγκαινιασθεί επισήμως, το πρώτο θεματικό αρχαιολογικό και ψηφιοποιημένο μουσείο της χώρας κινδυνεύει να διαλυθεί και μία επένδυση εκατομμυρίων ευρώ να πάει στον βρόντο γιατί η αρχαιολογική έκθεση και το ψηφιακό πρόγραμμα στήθηκαν με 120 δανεικά εκθέματα από διάφορα ελληνικά μουσεία, που άρχισαν να ζητούν την επιστροφή τους.

Εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το 2004, η Αρχαία Ολυμπία έζησε μια πρωτοφανή κινητοποίηση και ανάπλαση. Απέκτησε Συνεδριακό Κέντρο στο παλαιό ξενοδοχείο ΣΠΑΠ - σήμερα: κλειστό. Συντηρήθηκαν τα μεγάλα ψηφιδωτά δάπεδα τριών μνημείων- σήμερα: σκεπασμένα με άμμο. Συντηρήθηκαν και αποδόθηκαν στους επισκέπτες τέσσερα μνημεία των ρωμαϊκών χρόνων: ένα λουτρό, μία λέσχη και η Βίλα του Νέρωνα, η νότια στοά του ιερού. Σήμερα: όλα είναι καλυμμένα από αγριολούλουδα και βάτα, γιατί αργούν οι πιστώσεις για νέες προσλήψεις έκτακτου προσωπικού και αποψίλωση.
Μέσα στο ιερό, το οποίο δέχεται κάθε χρόνο πάνω από μισό εκατομμύριο επισκέπτες απ΄ όλον τον κόσμο, συμπληρώθηκε και τοποθετήθηκε στη θέση του ένας από τους δεκάδες κίονες του ναού του Διός, που σωριάστηκαν γύρω από τον ναό, λόγω σεισμού πριν από 15 αιώνες, ώστε να δοθεί μια ιδέα για την τρίτη διάσταση, το ύψος, του γιγάντιου ερειπίου. Παραδίπλα όμως το Ολυμπιακό Στάδιο είναι περιφραγμένο με κοτετσόσυρμα.
Το πιο λαμπερό έργο ήταν η αποκατάσταση του σεισμόπληκτου παλαιού μουσείου- ένα κομψοτέχνημα του 19ου αιώνα, δωρεά του Ανδρέα Συγγρού, με ξύλινες οροφές, πλούσιο κεραμοπλαστικό διάκοσμο και κιγκλιδώματα εμπνευσμένα από τον αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός. Σ΄ αυτούς τους χώρους εγκαταστάθηκε το πρώτο θεματικό αρχαιολογικό μουσείο της Ελλάδας, με μία έκθεση 400 αρχαιοτήτων αφιερωμένη στις απαρχές των Ολυμπιακών και άλλων πανελλήνιων Αγώνων, τα επιμέρους αθλήματα, τις θυσίες, τα βραβεία, τις τελετές, τα αγάλματα των νικητών στον αρχαίο κόσμο, τη συμμετοχή γυναικών.
Για λόγους τεκμηρίωσης το ψηφιακό μουσείο μεταμόρφωσε το υπόγειο του παλαιού μουσείου σε hi-tech περιβάλλον, με οθόνες, πίνακες αφής, υπολογιστές, διαδραστικά προγράμματα και εκπαιδευτικά παιχνίδια με τρισδιάστατες αναπαραστάσεις του ιερού και του σταδίου, τράπεζα πληροφοριών, αλλά και συστήματα αυτόματης ξενάγησης για 200 επισκέπτες σε τέσσερις γλώσσες.
Η υπόγεια έκθεση μπορεί να δεχθεί 50 άτομα. Λειτουργεί πειραματικά με μαθητές σχολείων και δεν έχει παραδοθεί ακόμη. Για να λειτουργήσει χρειάζεται ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό στον χειρισμό των πολύπλοκων συστημάτων.
.
Επαφές με την Αδριατική από το 1900 π.Χ.
Τι απέφεραν οι αρχαιολογικές έρευνες των τελευταίων ετών; «Επέκτειναν τη γνώση μας για τις απαρχές και το τέλος του ιερού», λέει η Γεία Χατζή, προϊσταμένη της Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Ολυμπίας. «Οι γερμανικές ανασκαφές στην περιοχή του τύμβου του Πελοπίου έδειξαν ότι τουλάχιστον από τον 11ο αι. π.Χ., την υπο-μυκηναϊκή εποχή, υπήρχε στο σημείο αυτό τεράστιος λατρευτικός χώρος. Επίσης μέσα στον τύμβο βρέθηκαν ταφικοί πίθοι με κεραμικά και οστέινα κατάλοιπα- προσφορές από τελετές που δείχνουν ότι αυτός ο τόπος διατηρούσε επαφές με έναν πρώιμο πολιτισμό από την περιοχή της Αδριατικής του 1900 π.Χ.».
Τι έργα προγραμματίζετε για το Ιερό της Αρχαίας Ολυμπίας;
«Το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο συνεχίζει τις δοκιμαστικές τομές για την ανακάλυψη ιχνών του ιπποδρόμου και του ιερού του Ταραξίππου, θεότητας των ιπποδρόμων που λατρευόταν για τον εξευμενισμό των αλόγων». Έξω από το στάδιο, σε σωστικές ανασκαφές για την εγκατάσταση αγωγού ύδρευσης, κάτω από την άσφαλτο όπου σκάβει ο αρχαιολόγος Κώστας Νικολέντζος, εντοπίσθηκε ένα οικοδόμημα που επεκτείνει τα γνωστά όρια του ιερού. Πρόκειται για τα κατάλοιπα του Ιερού της Δήμητρας Χαμύνης. Ο βωμός της Δήμητρας βρίσκεται μέσα στο στάδιο και είναι γνωστό ότι η ιέρεια της θεάς ήταν η μόνη γυναίκα που είχε το δικαίωμα παρακολούθησης των Ολυμπιακών Αγώνων από τη θέση της στον βωμό.

.
ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ
«Θα χρειαστούν χρόνια για την ανάκαμψη»

Μετά τις πυρκαγιές, «ολοκληρώθηκε η δενδροφύτευση 37.000 φυτών σε όλο το φυσικό περιβάλλον του Κρονίου Λόφου, όπου κόπηκαν δένδρα, διαμορφώθηκαν αναβαθμοί και έγινε επικάλυψη με γεωύφασμα προκειμένου να γίνει φύτευση σε έκταση 20 στρεμμάτων με βάση τις μελέτες του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας» εξηγεί στα «ΝΕΑ» η υπεύθυνη αρχαιολόγος Γεία Χατζή. «Η περιοχή αναπλάστηκε κατά τον καλύτερο δυνατόν τρόπο, αλλά θα χρειασθεί να περάσουν χρόνια για να ανακάμψει». Η ίδια υπολογίζει ότι μετά την κοπή και τη ρύθμιση της ύδρευσης έχει ολοκληρωθεί το 80% των φυτεύσεων. «Τώρα παρακολουθούμε την ανάπτυξη των φυτών. Το ίδιο ισχύει με την άρδευση. Προστέθηκαν νέοι πυλώνες που εκτοξεύουν νερά και πρόσθετη πυροπροστασία, αλλά ίσως χρειασθούν επιπρόσθετα συστήματα. Αυτό που φοβάμαι είναι το καλοκαίρι και τι πυρκαγιές θα φέρει. Όχι τόσο για την ίδια την Ολυμπία, όπου υπάρχει ετοιμότητα, αλλά για ένα πλήθος αρχαιολογικών χώρων που κάηκαν πέρυσι. Φέτος ο χειμώνας δεν είχε βροχές. Στα καμένα, όπως είναι το Λέπραιο, το Σαμικό κ.α., η βλάστηση έχει χαθεί, έχουν προκύψει σωστικές ανασκαφές, οι οποίες θα προχωρήσουν ανάλογα με το προσωπικό που θα μπορέσουμε να προσλάβουμε. Αν καούν και φέτος, δεν θα ξαναβλαστήσουν».

Δευτέρα 26 Μαΐου 2008

ΝΕΑ ΗΛΕΙΑΚΑ (3)

Η σχολαστικότητα με την οποία περιγράφει ο Παυσανίας στο έργο του τις μετακινήσεις των ελληνικών φύλων, μας δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσουμε τους ισχυρούς δεσμούς αίματος μεταξύ περιοχών του ελληνικού κόσμου που χωρίζει μεγάλη απόσταση. Αν και προκαλούν εντύπωση στο σύγχρονο μελετητή, είναι προφανείς μέσα από τη διήγηση του μεγάλου περιηγητή οι δεσμοί μεταξύ της αρχικά ιωνικής Πελοποννήσου και της Μικρασιατικής Ιωνίας, όπως και μεταξύ της Αρκαδικής και της Ποντικής Τραπεζούντας. Δικαιολογείται έτσι ο ισχυρισμός ότι οι πρόσφυγες από τις αιματοβαμμένες πατρίδες πέραν του Αιγαίου ήρθαν και άπλωσαν νέες ρίζες στις πανάρχαιες κοιτίδες των προγόνων τους.





«... Κι ένας λαός πορεύκεται σ' Αδάμ την εξορίαν.
Και σην Ελλάδαν έρθαμεν, ρίζα ‘μουν προαιώνιον,
πατρίδα τη πατρίδας…» (Γιώργος Σαρακενίδης)

Η Αρκαδική Τραπεζούντα ήταν κώμη της Παρρασίας χώρας, περιοχής της αρχαίας Αρκαδίας στο λεκανοπέδιο της Μεγαλοπόλεως, στην αριστερή όχθη του Αλφειού και στους ανατολικούς πρόποδες του Λυκαίου όρους. Η θέση της εντοπίζεται κοντά στα χωριά Κυπαρίσσια και Μαυριά, όπου έχει ανασκαφεί το τείχος της. Λίγο ψηλότερα από τη θέση της αρχαίας Τραπεζούντας και πάνω από το σημερινό χωριό Ίσιωμα, κατά την αρχαιότητα υπήρχε περιοχή που ονομαζόταν Κρητέα. Στην περιοχή αυτή σύμφωνα με τη Μυθολογία η θεά Ρέα έφερε στον κόσμο το Δία και τον παρέδωσε βρέφος στις νύμφες Θεισόα, Νέδα και Αγνώ να τον αναθρέψουν, «ταις νύμφαις δε ονόματα υφ' ών τον Δία τραφήναι λέγουσι, τίθενται Θεισόαν και Νέδαν και Αγνώ» (Παυσανίου Αρκαδικά Η΄ 38, 2).
Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης την ίδρυση και προέλευση του ονόματος της πόλεως από τον Τραπεζούντα, έναν από τους πενήντα γιους του Λυκάονος. Ο Τραπεζούς ήταν αδελφός του Ορχομενού, ιδρυτή του Αρκαδικού Ορχομενού και του Μεθυδρίου, στην περιοχή του οποίου ιδρύθηκε τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η παλιά μας αρκαδική πατρίδα Βυτίνα.
Ένας άλλος μύθος που αναφέρει ο Απολλόδωρος, μας πληροφορεί ότι κάποτε ο Ζευς ντύθηκε φτωχικά ρούχα και επισκέφθηκε το παλάτι του Λυκάονος. Το γεύμα που του παρέθεσαν εκεί περιείχε κρέας ζώων ανακατεμένο με τις σάρκες ενός παιδιού που είχαν θυσιάσει. Ο θεός αηδιασμένος από το ανοσιούργημα ανέτρεψε το τραπέζι και σκότωσε με κεραυνούς το Λυκάονα και τους γιους του. Από τότε η περιοχή όπου διαδραματίσθηκε το επεισόδιο ονομάστηκε Τραπεζούς, από την ανατροπή του τραπεζιού.
Όταν ο Επαμεινώνδας ο Θηβαίος ίδρυσε τη Μεγαλόπολη ως ανάχωμα εναντίον των Λακεδαιμονίων και την εποίκισε με κατοίκους των Αρκαδικών πόλεων, οι Τραπεζούντιοι αρνήθηκαν να εγκατασταθούν σε αυτήν και αναγκάστηκαν, όσοι επέζησαν από το θυμό των Αρκάδων, να μεταναστεύσουν με πλοία στην Τραπεζούντα του Πόντου, η οποία είχε το ίδιο όνομα με την πόλη τους και είχε ιδρυθή από Ίωνες αποίκους το 756 π.Χ. Όταν ο Παυσανίας πέρασε από την περιοχή το 2ο μ.Χ. αιώνα, ήταν ήδη εγκαταλελειμμένη και ερειπωμένη.
.

.
Μεταξύ Αρκαδίας και Πόντου (Του Βλάση Αγτζίδη, ιστορικού)
«Τραπεζούντιοι δε εκ Πελοποννήσου το παράπαν εξεχώρησαν αναπλεύσαντες ναυσίν εις τον πόντον συνοίκους εδέξαντο μητρόπολιν τάττοντες, και ομωνύμους οι Τραπεζούντα έχοντες την εν τω Ευξείνω.» (Παυσανίου Αρκαδικά). Η αναφορά αυτή του Παυσανία και η έκφραση «ες μητρόπολιν τάττοντες» έχει προκαλέσει σύγχυση στους ερευνητές, άλλοι εκ των οποίων θεωρούν την αρκαδική Τραπεζούντα ως μητρόπολη και άλλοι την ποντική. Η άποψη των πρώτων έρχεται σε άμεση αντίθεση με την μαρτυρία του Ξενοφώντα, ο οποίος αναφέρει την Τραπεζούντα ως ιωνική πόλη, αποικία της Σινώπης, η οποία με τη σειρά της είχε ιδρυθεί από την ιωνική Μίλητο.
Ο J. K. Fallmerayer ερμηνεύει τη συγκεκριμένη αναφορά στο πλαίσιο της ύπαρξης πανάρχαιων πρωτοελληνικών πληθυσμών στον Πόντο, οι οποίοι υπήρξαν μητρόπολη της αρκαδικής Τραπεζούντας: «Οι πρώτοι κάτοικοι της αρκαδικής Τραπεζούντας ήσαν αναμφίβολα μια αποικία που προήλθε από την ομώνυμη κολχική πόλη. Αυτή η αρκαδική Τραπεζούντα είχε διατηρήσει με αξιοθαύμαστο τρόπο την ανάμνηση και την αφοσίωσή της στην αρχική πατρίδα μέχρι την καταστροφή της νέας της πατρίδας. Είναι ενδεικτική η περίπτωση του Θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδα που, στοχεύοντας στο σπάσιμο της δύναμης και της κυριαρχίας των Σπαρτιατών στην Πελοπόννησο, προσπάθησε να πείσει τους Αρκάδες να αποδεχτούν ένα νέο πολιτικό σύστημα, που για να πετύχει θα έπρεπε όλες οι σκόρπιες φυλές εκείνου του λαού των Άλπεων να ενωθούν και με την εκ νέου οικοδόμηση της Μεγαλόπολης να θεμελιώσουν μια αντισπαρτιατική πολιτεία. Έτσι, οι κάτοικοι των τριάντα τεσσάρων κωμοπόλεων, χωριών και οικισμών της Αρκαδίας έπρεπε να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους και να εγκατασταθούν μέσα στα τείχη της νέας πρωτεύουσας.
Πολλοί ήταν εκείνοι που εκδήλωσαν την απροθυμία να συμμορφωθούν σε εκείνη την παραγγελία, κυρίως όμως οι Τραπεζούντιοι ήσαν εκείνοι που δεν μπορούσε κανείς, ούτε με τη βία των όπλων, να τους πείσει να ανακατωθούν στην ίδια πόλη με τους υπόλοιπους Αρκάδες. Και όταν καταστράφηκε η έδρα της παλιάς αρχικής τους μετεγκατάστασης, αυτοί προτίμησαν να εγκαταλείψουν ολότελα την Αρκαδία και έπλευσαν πίσω στην παλιά τους πατρίδα, την Τραπεζούντα στον Πόντο, όπου βρήκαν πρόθυμη υποδοχή από τους κατοίκους της κοινής πατρίδας, που τους δέχτηκαν σαν συμπατριώτες και τοπώνυμους συγγενείς.»
.
.
Αν και οι δεσμοί των περιοχών με το πέρασμα των αιώνων έσβησαν, τα γεγονότα που συγκλόνισαν τη μοίρα του Ελληνισμού τη δεύτερη χιλιετία μ.Χ., έφεραν τους κατοίκους τους ξανά σε επαφή, με δραματικό πάλι τρόπο. Η κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας από το Οθωμανικό Ισλάμ το 1461 θα δημιουργήσει κύμα φυγάδων προς τις ακόμη ελεύθερες ελληνικές περιοχές. Έτσι, επιφανείς οικογένειες του Πόντου θα μετακινηθούν προς την Πελοπόννησο. Μεταξύ αυτών υπήρξαν και μέλη της φημισμένης οικογένειας των Γαβράδων, η παρουσία των οποίων σφράγισε από τον 11ο αιώνα την αυτόνομη πορεία του Πόντου.
Η άλλη μεγάλη οικογένεια της Πελοποννήσου που κατάγεται από τον μικρασιατικό Πόντο είναι αυτή των Στεφανόπουλων, οι οποίοι υπήρξαν απόγονοι του μοναδικού διασωθέντος γιου του τελευταίου αυτοκράτορα του Πόντου Δαυίδ Κομνηνού. Ο Στέφανος Κομνηνός υπήρξε ο γεννήτορας της μεγάλης οικογένειας των Στεφανόπουλων, των οποίων κλάδοι υπάρχουν στη Μάνη, την Αρκαδία, την Αχαΐα την Ηλεία, ενώ ένας κλάδος θα μεταβεί αργότερα από το Οίτυλο στην Κορσική.
.

Πρόσφυγες στο λιμάνι της Χίου το φθινόπωρο του 1922
.
Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού που ξεκίνησε το 1919 και η ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας το 1923 – 24, έφεραν νέα κύματα προσφύγων στην Πελοπόννησο. Οι πρώτοι δύο χιλιάδες πρόσφυγες, οι περισσότεροι Σμυρνιοί και λιγότεροι Πόντιοι, μπήκαν στο λιμάνι της Πάτρας, προερχόμενοι από τη Χίο, στις 20 Σεπτεμβρίου 1922, με το ατμόπλοιο «Παρνασσός».
Οργανωμένη εγκατάσταση Ποντίων προσφύγων υπήρξε κυρίως στην Αχαΐα: η Πάτρα, το Αίγιον και το Ρίο δέχθηκαν πρόσφυγες σε συνοικισμούς στις παρυφές τους, ενώ ιδρύθηκε και ένα αμιγώς ποντιακό χωριό, ο Απιδεώνας, στο σημερινό Δήμο Λαρίσσου, στα όρια με την Ηλεία. Στην Πάτρα το 1/4 τουλάχιστον των προσφύγων που ήρθε μετά το 1922 ήταν ποντιακής καταγωγής. Η παρουσία τους στην αχαϊκή πρωτεύουσα έγινε γρήγορα εμφανής σε εργασιακό, αθλητικό και πολιτιστικό επίπεδο. Σήμερα εκπροσωπούνται από το δραστήριο σωματείο «Φάρος Ποντίων Πατρών».
Στην Ηλεία δεν υπάρχει οργανωμένη εγκατάσταση Ποντίων προσφύγων, ωστόσο η ύπαρξή τους και εδώ, έστω και σε μικρότερο αριθμό, είναι δεδομένη. Τους δεσμούς τους με τη νέα τους πατρίδα ενίσχυσαν οι γάμοι με τους ντόπιους. Αυτό συνέβη και στο χωριό μας, όπου αρκετοί νέοι του αναζήτησαν το ταίρι τους στο προσφυγικό ποντιακό στοιχείο. Την ανάγκη διατηρήσεως της μνήμης της πατρίδας τους κάλυψε η ίδρυση, πριν ένα χρόνο, του Συλλόγου Ποντίων Νομού Ηλείας, ο οποίος πολύ γρήγορα στάθηκε στα πόδια του και οργάνωσε, πέρσι τον Αύγουστο, την πρώτη του εκδήλωση στο Κατάκολο. Μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας του έχει οργανώσει εκδρομές στην αρκαδική Τραπεζούντα, στη Μονή Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο Ημαθίας και αλλού. Χθες Κυριακή 25 Μαΐου διοργάνωσε στο Λάτσειο Δημαρχείο Πύργου εκδήλωση αφιερωμένη στη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Τούρκους στην οποία το χορευτικό τμήμα παρουσίασε χορούς της μαρτυρικής πατρίδας.
Οι Αρκάδες Τραπεζούντιοι δεν είχαν λησμονήσει την καταγωγή τους από τον Πόντο, παρά την απόσταση και το χρόνο. Όσο η μνήμη παραμένει ζωντανή, και οι πατρίδες παραμένουν ζωντανές και αθάνατες.
.
Πληροφορίες:
Βικιπαίδεια
Αρκάδες εσμέν, Βλάσης Αγτζίδης
Ελευθερία Μακρυγένη «Ποντίων Μνήμες στην Πάτρα»
.
Αφιερωμένο στους Ποντίους φίλους μου με αγάπη και εκτίμηση.

Δευτέρα 12 Μαΐου 2008

ΚΑΝΑΤΙ, ΞΥΛΟΚΑΝΑΤΟ


Κόρη με βυτινιώτικο κανάτι. Χαρακτικό του T. Jules στο Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας, Λεβίδι Αρκαδίας
.
Στη βρύση πάω και κάθομαι, διψώ, νερό δεν πίνω.
Κοιτάζοντας τις όμορφες μου κλέψαν το κανάτι,
κοντούλα και γεμάτη
Κανάτι ξυλοκάνατο να είχα το ριζικό σου,
που σε κρατάνε οι έμορφες και πίνουν το νερό σου.
Δεν είναι κρίμα να διψώ και να είμαι μες στη βρύση,
και να μην έρχεται καμμιά και μένα να φιλήσει,
τη δίψα να μου σβήσει;
.
Το τραγούδι μπορείτε να ακούσετε εδώ: http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=34&Itemid=63

Τετάρτη 7 Μαΐου 2008

"ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΕΛΥΝΑΝ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ"

"Σπυρίδων Θεοδωρόπουλος, Τρίπολις 6.5.1936", γράφει στο πίσω μέρος της η φωτογραφία που βρέθηκε πριν αρκετά χρόνια μέσα σε ερειπωμένο αρχοντικό του Σκουροχωρίου, λίγο πριν την κατεδάφισή του και την ανέγερση άλλου ενός τσιμεντένιου "αθηναϊκού" σπιτιού.
Ο εικονιζόμενος νέος φοράει με περηφάνια το ντουλαμά με το ζωνάρι, από το οποίο κρέμεται ο "τσαμπουκάς" με τα κρόσσια του, το δερμάτινο σελάχι και τις θήκες με τα φυσίγγια. Στο σελάχι είναι στερεωμένη η κάμα, αμφίστομο ασημοστολισμένο μαχαίρι καυκασιανής προελεύσεως, που το έφεραν οι μάγκες της εποχής και χρησιμοποιούσαν στις δύσκολες περιστάσεις.
Οι Σκουροχωρίτες εκείνης της εποχής μάλιστα, πολλοί από τους οποίους είχαν Κεφαλλονίτικη καταγωγή και είχαν καταφύγει στην Ηλεία μετά από εγκλήματα ή γυναικοδουλειές, είχαν τη φήμη του μαχαιροβγάλτη και δεν τα πήγαιναν πάντα καλά με τους "βλάχους" που είχαν κατέβει από την Αρκαδία.
Γι' αυτό το λόγο, με τη λήξη της σχολικής χρονιάς στο Ελληνικό Σχολείο του Σκουροχωρίου, όπου πήγαιναν και οι μαθητές των γύρω χωριών, συνήθιζαν να "λύνουν τις διαφορές τους", με πολύ ξύλο που έφθανε μέχρι το αίμα και τα μελανιασμένα μούτρα.
Οι Σκουροχωρίτες ήταν και περισσότεροι και πιο ζόρικοι από τους άλλους χωρικούς. Επίσης έπαιζαν στην έδρα τους, οπότε είχαν όλα τα πλεονεκτήματα με το μέρος τους. Μια φορά όμως την έπαθαν από ένα Βυτιναίο και μάλιστα από αυτούς που δεν τους έπιανε το μάτι. Καθώς το ξύλο είχε ανάψει και η μάχη έπαιρνε άσχημη τροπή, οι Σκουροχωρίτες έβγαλαν τα μαχαίρια και κινήθηκαν απειλητικά προς τους Βυτιναίους.
Τότε ένας από αυτούς, ο πιο μικροκαμωμένος και μη υπολογίσιμος, γύρισε το χέρι του πάνω από τον ώμο του και έβγαλε μέσα από τα ρούχα του ένα τεράστιο μαχαίρι που είχε κρύψει στην πλάτη του, "πιο μεγάλο από το μπόι του", με το οποίο κινήθηκε με άγριες διαθέσεις προς τη συμμορία των "Κεφαλλονιτών", όπως τους αποκαλούσαν. Στη θέα του τεράστιου μαχαιριού, οι πιτσιρικάδες σκόρπισαν πανικόβλητοι, αφήνοντας τους Βυτιναίους ήσυχους, που επέστρεψαν στο χωριό τους θριαμβευτές. Από τότε δεν υπήρξε ξανά αψιμαχία μεταξύ των νέων των δύο χωριών, αλλά αμοιβαία ανοχή, μέχρι που σιγά σιγά τα ένστικτα ημέρεψαν και αυτές οι ιστορίες επέζησαν μόνο στις διηγήσεις των παππούδων.