Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Περιηγηση στα Βυτιναιικα Πυργου Ηλειας και στα περιξ, οσο φτανει το ματι, μεσα απο εικονες και λογο. Το χωριο ειναι η αφορμη, το ταξιδι ειναι η αιτια.
«...Εδώ πρέπει να επαναλάβω κάτι που έγραφα τα πολύ παλιά χρόνια, όταν έφευγα για λίγο με αυτοκίνητο ή μοτοσικλέτα και χανόμουν σε διαδρομές όπως εκείνη από το Λεωνίδιο στην Τρίπολη και από κει στον Πύργο ή στη Σπάρτη, ή από τον Πύργο στην Αρχαία Ολυμπία και την Ανδρίτσαινα. Είπα Ανδρίτσαινα και θυμήθηκα ότι εκεί κοντά βρίσκεται ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα, αλλά και τόποι που η φύση και οι δρόμοι είναι τόσο ωραίοι που αισθάνεσαι ότι θα... πεθάνεις από ευτυχία. Πολλά από αυτά τα μέρη τα είδα από ψηλά, με ένα ελικόπτερο R-44. Συγκυβερνήτης και παρατηρητής, πήγα σε μέρος που ανακάλυψα ότι απέχει μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από τα Βυτιναίικα Πύργου Ηλείας, όπου βρίσκεται ο τάφος παππούδων και γονιών. Βρήκα έτσι την ευκαιρία να ρίξω λίγο νερό στο μάρμαρο που τους σκεπάζει και να αγναντέψω τον κάμπο που πριν από πολλές δεκαετίες (δε χρειάζεται να πω πόσες!) γύριζα σαν μικρό παιδί, «πληγώνοντας» (όπως λέει και η ταινία) τα δέντρα. Ένα απ’ αυτά, η πιο μεγάλη λεύκα, είναι τώρα πεσμένο στο έδαφος από τον αέρα και τα χρόνια. Μάταια έψαξα να βρω την «πληγή». Το ξύλο είχε σαπίσει και τα αρχικά «Κ.Δ.Κ. - Ε.Α.Α.» (Κωνσταντίνος Δημητρίου Καββαθάς - Ένωση Αερομοντελιστών Αθηνών!) είχαν εξαφανιστεί, αλλά η ανάμνηση ήταν ζωντανή, όπως ζωντανό και ταπεινό ήταν και το φτωχικό του «θείου», στο οποίο πέρασα μερικά από τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου. Και είχε βρέξει. Όχι μία αλλά δέκα φορές εκείνο το σαββατοκύριακο. Και όχι απλή βροχή, αλλά καταιγίδες, που μας ανάγκασαν να παρατείνουμε την παραμονή μας στο συγκεκριμένο σημείο (στο συγκρότημα Aldemar), και έτσι βρήκα την ευκαιρία να πάω στο «χωριό». Ε, θα πείτε. Και λοιπόν; Δεν υπάρχει Έλληνας που τουλάχιστον μια φορά το χρόνο να μην πηγαίνει στο «χωριό»! Πόσοι όμως έχουν την τύχη να γίνουν μάρτυρες... κατακλυσμού; Ο οποίος «κατακλυσμός» απελευθέρωσε όλα τα αρώματα της γης και πάρ’ τον κάτω τον Καββαθά. Βγήκαμε από το αυτοκίνητο και οι μυρουδιές απ' το ποτάμι, το αρδευτικό κανάλι, τα σπαρτά, τις ελιές, που ξεπλυμένες και καθαρές έστεκαν η μια δίπλα στην άλλη, κυρίευσαν τις αισθήσεις.
Η ΩΡΑ ΣΤΑ ΒΥΤΙΝΑΙΙΚΑ |
3 σχόλια:
Να είσαι καλά!! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
Ερμού, κάθε δεύτεο βράδυ για αγγλικά στην Γκάντυς! Ψιλικατζίδικο Χειμώνα, καλλυντικά Ραζή (στον πλαϊνό δρόμο), βιβλιοπωλείο Δερνίκου (το άλλο, που είχε μια ωραία μυρωδιά βιβλίου δεν το θυμάμαι)..
Ανακαλύψαμε και συγγενείς της μάνας μου εκεί,με καταγωγή απο τον Μυστρά, τα παιδιά του γιατρού του Βατόπουλου..
Ίσως ήρθε η ώρα να πάω ένα ταξιδάκι στα μέρη τα παλιά..
Καλή ιδέα. Βέβαια κάθε επιστροφή έχει τον πόνο της, να το ξέρεις. Ειδικά μετά τον Αύγουστο...
Αγαπώ τον Πύργο για τρεις λόγους:
1. Υπάρχει εκεί το Μετόχι του Προστά τη και Πολιούχου Ζακύνθου Αγίου Διονυσίου του θαυματουργού.
2. Υπήρξε ο σταθμός του μεγαλύτερου και σημαντικότερου ταξιδιού της ζωής μου (Ζάκυνθος-Μελιγαλά Μεσσηνίας) για να πρωτοσυναντήσω εκεί προ 25ετίας πλήρους την συμβία μου και
3. Είναι η πατρίδα ενός πολύτιμου φίλου και διάσημου Έλληνα Ποιητή, του Γιώργη Παυλόπουλου, με τον οποίον με συνδέει βαθιά φιλία και αλληλοσεβασμός.
Να έχεις δύναμη να συνεχίζεις.
Δημοσίευση σχολίου